همه چیز راجع به نحوه چمن کاری

همه چیز راجع به نحوه چمن کاری

 

مقدمه:

چمن کاری از سه جنبه حائز اهمیت است:

1.در مناطقی که منازل ، کارخانه ها ، مدارس وجود دارند به منظور تعدیل دما ، افزایش رطوبت محیط ، کاهش آلودگی هوا و... چمن کاری می شود.

2.برای استفاده در زمین های ورزشی مثل زمین گلف ، فوتبال، اسکی و... چمن می کارند.

3.استفاده تزئینی از چمن ؛ چرا که فضای سبز بدون چمن زیبایی و لطفی ندارد.

مهمترین مشکلی که در توسعه چمن کاری موجود است، گرانی بذر چمن ، هزینه به نسبت بالای احداث ، هزینه بالای نگهداری و همچنین مشکل کم آبی است.

بیشتر چمن ها از خانواده گندمیان (Gramineae) می باشند ( باریک برگ بودن ویژگی گیاهان این تیره است) ولی درخانواده های دیگر نیز چمن وجود دارد. مثلا چمن دایکوندرا (چمن شبدری) (Dichondra repens) از تیره نیلوفریان و شبدر (Trifolium sp) از خانواده لگومینوز می باشند.

Turf Grass یک اصطلاح کلی در چمن کاری ، به معنای فضای سبز پوشیده از گیاهان علفی می باشد که قابلیت چمن زنی و توانایی تحمل پاخوری را دارا می باشند. Lawn ها نیز در این دسته قرار می گیرند.

کشت و کار چمن ها

به دو صورت می توانیم چمن کاری کنیم:

-منظم

-نامنظم

در روش کاشت نامنظم، جلوه چمن زیبا تر است و فضا را بزرگتر نشان می دهد ( خطای دید) ولیکن چمن زنی در روش کشت نامنظم ( مخصوصا در حاشیه ها ) دشوار است.

روش های کاشت چمن

بذری ( دستی یا ماشینی) :

معمول ترین و راحت ترین روش کاشت چمن است بذرها به راحتی انبار می شود و در روش کشت بذری ، گسترش ریشه های چمن بسیار خوب صورت می گیرد، به کارگر و هزینه کمتری نیاز دارد. اما عیبی که این روش دارد اینست که هر زمان از سال نمی توانیم بذر کاری کنیم.

روش نشایی:

یک مقدار از چمن را به همراه خاکش از جایی به جای دیگر، انتقال می دهیم . اگر بخواهیم در فصل رشد چمن ها را نشا کاری کنیم ، نیازی نیست که تمامی زمین را با نشا های چمن بپوشانیم چون نشا ها رشد می کنند و جاهای خالی زمین را پر می کنند. ولیکن در غیر فصل رشد باید تمامی فضای زمین ، با نشا پر شود. روش نشا کاری برای زمانی است که نیاز به کشت سریع داریم و در دنیا از این روش کمتر استفاده می شود .

روش های جدید چمن کاری در دنیا

دستک افشانی ( استولون افشانی) (Stolonizing)

در این روش تنها دستک ها را ( بدون در نظر گرفتن مکان مشخص برای آنها ) روی زمین به صورت مکانیکی همراه با خاک پخش می کنند . استولون ها از بذر ها نسبت به خشکی و کمبود مواد غذایی مقاوم تر هستند.

تکه کاری (Spriging)

در این روش دستک ها یا ریزوم ها را در حفره های کوچک می کارند. توجه داشته باشید که در این روش دستک ها جای مشخص دارند و معمولا به صورت ردیفی کشت می شوند.

کشت توپی (Plugging)

بیشتر برای ترمیم قسمت های آسیب دیده از این روش بهره گرفته می شود و در سطح وسیع استفاده نمی شود چون صرفه اقتصادی ندارد.

 

◄ چمن های فرش ( رول ) (Sodding)

در این روش چمن در محلی خاص کشت می شود و هنگامی که به اندازه مناسبی برای فروش رسید، به همراه ریشه و ریزوم بریده و به محل اصلی کشت انتقال داده می شود .تفاوت عمده چمن فرش با چمن معمولی در اینست که در تولید چمن فرش ، عامل مهم، بخش زیر زمینی است ولی در چمن معمولی عامل مهم ، قسمت روزمینی می باشد. لذا در تولید چمن فرش استحکام و توسعه خوب ریزوم ها و ریشه ها از اهمیت خاصی برخوردار است.

مزایای استفاده از چمن فرش

-ایجاد سریع چمن کاری.

-ترمیم سریع و آسان بخش های آسیب دیده.

-امکان چمن کاری در شیب های تند ( در شیب های تند بذر ها آبشویی می شوند و پائین می روند).

در کشورمان از سال 1377 در شهرداری تهران چمن رول به صورت آزمایشی کشت شد و امروزه شرکت های خصوصی این روش را توسعه می دهند.

برای برش چمن رول از دستگاه برش (Sod Cutter) بهره می گیرند که این وسیله چمن را بریده و لوله می کند. گونه هایی را برای چمن رول انتخاب کنید که دارای ریشه ها و یا ریزوم های خوبی باشند مثلا از چمن های فصل گرم ، چمن آفریقایی و از چمن های فصل سرد چمن پوا مناسب می باشد..

نکاتی که در هنگام کشت چمن رول باید به آنها توجه کرد عبارتند از:

-صخره ای نبودن محل تولید ؛ مثلا سنگ های یزرگ در خاک نباشد تا دستگاه برش آسیب نبیند.

-کود دهی مناسب ؛ به ویژه کود فسفر که ریشه ها خوب توسعه پیدا کنند.

-تسطیح کامل زمین محل تولید چمن فرش.

-استفاده از بذر سالم با زیوایی بالا.

-استفاده از مقدار مناسب بذر برای چمن رول ( در روش معمول بذری به ازای هر متر مربع 40 گرم بذر نیاز است که در روش کشت چمن رول ، نصف این مقدار یعنی 20 گرم بذر به ازای هر متر مربع مورد نیاز است).

-بیش از دو بار نباید از یک زمین چمن رول برداشت کنیم چون خاک آسیب می بیند.

چمن های فرش را به روش معمول به صورت بارانی آبیاری کنید و در هنگام چمن زنی ، دقت شود که چمن های رول را نباید زیاد کوتاه کرد چون ذخیره مواد گیاهی در اثر کاهش فتوسنتز تقلیل می یابد.

برداشت چمن فرش

بسته به رقم چمن و آب و هوا بعد از 4 تا 12 ماه از زمان کشت بذر ، برداشت انجام می شود.

اندازه استاندارد برش 46 سانتیمتر(عرض) در 180 سانتیمتر (طول) می باشد. البته برای زمین های ورزشی از اندازه های بزرگتر استفاده می شود.

بایستی تا حد امکان کمترین خاک با چمن برداشت شود. تا به خاک سطحی آسیب کمتری وارد شود و نیز چمن فرش سبک ترشود.

مشکلات چمن فرش

به دلیل تنفس چمن ها به هنگام لوله کردن ، گرمایی در وسط رول ها ایجاد می شود که وسط رول را زرد و بد رنگ می کند. برای جلوگیری از این امر ، چمن ها را سریع به محل کشت اصلی منتقل کنید . برای انتقال به محل های دور ، شب هنگام اقدام نمایید. چمن های زده شده یا Clippings را جمع آوری کنید.

نکته: در چمن های معمولی نیز در فصل تابستان که احتمال آسیب چمن می رود ، Clippings را جمع آوری می کنند در غیر اینصورت چمن های زده شده را باقی می گذارند تا به کود تبدیل شود.

 

زمان کاشت چمن ها

چمن ها را در بهار و پاییز می کاریم. بهترین زمان کشت، پاییز است چون از گرمای هوای کاسته شده است و علف های هرز کمتر وجود دارند ( معمولا چمن های فصل سرد را در پاییز و چمن های فصل گرم را در بهار می کارند).

انواع چمن ها

در یک نوع از دسته بندی چمن ها به دو دسته تقسیم می شوند:

الف) چمن های فصل سرد

دمای بهینه برای رشد این دسته از چمن ها 15.5 تا 24 درجه سانتیگراد می باشد. گیاهانی مانند شبدر سفید نیز در این دسته قرار می گیرند. اغلب چمن های فصل خنک، باریک برگ هستند ولی شبدر سفید باریک برگ نیست. چند نمونه از چمن های فصل سرد درذیل آمده است.

لولیوم یا چمن یارندی(Lolium perenne):

دارای بذری درشت و بسیار سریع الرشد می باشد که بعد از 5 روز سبز می شود.رقم Barbal از این نوع، در ایران به خوبی جواب می دهد و دارای گل آذین سنبله خطی است.

پوا یا کنتاکی بلوگراس(Poa pratensis):

دارای بذری بسیار ریز و کند رشد تر از سایر فصل سرد ها می باشد ( پس از 14 روز سبز می شود) . اصولا هر چه بذر ریز تر باشد ، دیر تر سبز می شود. پوا به گرمای زیاد تا 40+ درجه سانتیگراد مقاوم استاین چمن یکساله دارای گل آذین سنبله باز چتری می باشد.از ارقام پوا، می توان بهMerion و Baron اشاره کرد.

فستوکا (Festuca spp):

بیشتر در نقاط سایه و مرطوب کشت می شود. رقم Festuca rubra معروف به فستوکای قرمز (چمانواش) دارای بذری درشت، بسیار کشت و کار می شود.

آگروستیس(Agrostis tenuis) ::

چمنی لوکس و بسیار ظریف می باشد که تحمل شرایط نامطلوب را ندارد.

ب) چمن های فصل گرم

دمای بهینه رشد این نوع چمن ها 26.5 تا 35 درجه سانتیگراد می باشد. چمن معروف دایکوندرا که در نقاط مرطوب و سایه کشت و کار می شود در همین گروه فصل گرم جای می گیرد.

 

چمن آفریقایی) Cynodon dactylon(:

اصولا این نوع چمن ها به شوری ، خشکی و گرما بسیار مقاوم می باشند.اغلب نشا کاری می شود و در بین فصل گرم ها سریع الرشد ترین است. و کلا نیاز آبی کمی دارد

زویسیا (Zoysia spp):

از چمن های بسیارریزو کند رشد در میان فصل گرم هاست که به دلیل ظرافت ، بیشتر برای زمین های گلف استفاده می شود و مقاوم به گرما و خشکی است.

نکته مهم: برای تولید چمن رول بیشتر از چمن های فصل گرم استفاده می کنیم چون اکثرا ریزوم های خوبی دارند که به خوبی در هم تنیده می شوند.

مقایسه چمن های مختلف:

از لحاظ نیاز کودی ( کم <زیاد):

Agrostis > Poa > Lolium > Festuca

Cynodon > Zoysia

 

حساسیت به بیماری ها ( کم < زیاد):

Agrostis > Festuca > Poa > Lolium

Cynodon > Zoysia

 

مقاومت به پاخوری ( کم <زیاد):

Lolium > Poa > Festuca > Agrostis

Zoysia > Cynodon

نکته : کلا چمن های فصل گرم از باالا ترین قدرت پاخوری برخوردار می باشند.

نکته: گاهی از آمیخته های بذری استفاده می شود تا چمن در تمامی فصول سال سبز باقی بماند. Mixture آمیخته ای بذری، شامل دو یا چند نوع چمن است که با ایجاد تنوع، مقاومت و قدرت پاخوری چمن را بهبود می بخشد. Blend نیز آمیخته بذری ، شامل دو یا چند رقم از یک نوع بذر است که نسبت به Mixture تنوع کمتری دارد . اصولا آمیخته Blend چمن یکنواخت تی به ما می دهد.

 

تحمل سرما ( کم <زیاد):

Agrostis > Poa > Festuca > Lolium

Zoysia > Cynodon

سرعت استقرار ( کند رشد < سریع الرشد):

Lolium > Festuca > Agrostis > Poa

Cynodon > Zoysia

 

بافت چمن ( ظریف < خشن):

Lolium > Poa > Agrostis > Festuca

Zoysia > Cynodon

 

تحمل خشکی ( کم < زیاد):

Festuca > Poa > Lolium > Agrostis

Cynodon > Zoysia

 

تحمل سایه ( کم < زیاد):

Festuca > Agrostis > Poa > Lolium

ادامه نوشته

کاربرد هورمون در باغبانی

کاربرد هورمون در باغبانی

مقدمه

 

 

هورمون به موادی اطلاق می‌شود که در بخشی از بدن موجود زنده ساختهشده و پس از انتقال اثراتی در دیگر قسمتهای موجود به جای می‌‌گذارد و در تراکم‌هایبسیار کم فعالند. هورمونهای گیاهی در بافتهای مریستمی و یا جوان ساخته می‌‌شوند وبعد از انتقال یافتن اثر خود را در بافتهای که تا حدودی از محل سازنده دور است بجایمی‌‌گذارند. تاکنون پنج گروه هورمون شناخته شده که همه آنها درکشاورزیبخصوص درباغبانیدارای کاربردهای گسترده‌ای هستند که عبارتند از: اکسین ، جیبرلین ، سیتوکینین ،اتیلن ، اسید آبسیزیک.

 

 

ماهیت اکسین

 

اکسینها ، گروهی از هورمونهای گیاهی هستند که باعث طویل شدنسلولهایگیاهیمی‌گردند. این مواد طیف گسترده‌ای را از نظر واکنشهای رشد و نموی را درگیاهان سبب می‌شوند. واژه اکسین یک اصطلاح عمومی است و به تعدادی از مواد طبیعیگفته می‌شود که فراوان‌ترین و مهمترین اکسین در گیاهان ، اندول استیک اسید (IAA) می‌باشد.

 

مهمتریناثراتی که به اکسین نسبت داده شده است عبارتند از: بزرگ شدن سلول گیاهی ، طویل شدنساقه گیاه ، تولید ریشه ، تولیدآوندهایچوبی، افزایش رشد جوانه راسی ، جلوگیری از رشد جوانه جانبی ،‌تشکیلمیوه، بزرگ شدن میوه ، تشکیل گرهک در ریشه گیاهانی که دارایباکتریهای تثبیت کننده نیتروژنهستند ،جلوگیری از ریزشبرگ،بیوسنتزپروتئینو RNA و اثرات دیگر.

 

کاربرد بازدارنده‌های هورمونی در باغبانی

 

 

 

مقدمه

 

بازدانرده‌های هورمونی دسته دیگری از هورمونهای گیاهی هستند کهبدلیل خاصیت بازدارندگی اکثرا برای کنترل شیمیایی علفهای هرز استفاده می‌شود. بازدارنده‌های هورمونی به دو دسته طبعی و مصنوعی تقسیم می‌شوند. گروه طبیعی تنهاشامل اسیدآبسیزیک است که در تمام گیاهان وجود دارد و گروه مصنوعی خود به چها گروهمواد بازدارنده رشد - مواد کند کننده رشد- مورفکتین و مواد شاخه زا را تقسیممی‌شوند.

 

مواد باز دارنده رشد

 

این مواد از رشد گیاهان بطور کلی جلوگیری می‌کنند وباعث مرگ گیاهان می‌شوند که علف کش‌ها جز این گروه هستند علاوه بر این ماده مالئیکهیدرازید هم جز این گروه است که در غلظتهای کم از رشد پیاز وسیبزمینیدر انبار جلوگیری می‌کند ولی در غلظتهای بالا به عنوان علف کش است.

 

مواد کند کننده رشد

 

مواد تشکیل دهنده این گروه بدون اینکه تغییری در ظاهرگیاه و یا تعداد برگها و شاخه‌ها بوجود آوردند ازرشد گیاهمی‌کاهد. مهمترین کاربرد آنها درهرس و به گل نشاندن گیاهان و مقاومت گیاهان در برابر خشکی است.

 

مورفکتین‌ها

 

این مواد به عنوانعلف کشو نیز در گل انگیزی و ریزش میوه‌ها وشاخه زایی هم کاربرد دارند.

 

 

•مواد شاخه زا::این مواد تحت عنوان مواد هرس کننده شناخته شده‌اند و برایهرس در باغات میوه از این مواد هم استفاده می‌شود.

انواع هورمونهای گیاهی

 

هورمون در ربان یونانی به معنی محرک می باشد . این ماده در مقادیر بسیار اندک در حد قسمت در میلیون اثرات مهم و بارزی در ریخت زایی و اندام زایی گیاه و رشد و نمو دارد. مقادیر مختلف هورمون در یک اندام و مقدار ثابت آن در اندام های مختلف ممکن است اثرات متفاوت و حتی متضاد داشته باشد. در بسیاری از اثرات بیش از آنکه غلظت یک هورمون اثر گذار باشد اغلب غلظت نسبی آنها و ترکیبشان اثر بخش است . هورمون در همان مکان تولید و یا در ناحیه دیگر اثر خود را به جا می گذارد.

 

اکسین ها

 

چندین ترکیب به عنوان اکسین شناسایی و نامگذاری شده اند که اثرات کم و بیش یکسانی بر پدیده ها ی رشد و نمو دارند. فراوانترین اکسین طبیعی شناخته شده اندول استیک اسید است که به اختصار IAA نوشته می شود. بیشترین مقدار اکسین در مریستمهای اولیه از جمله مریستم نوک ساقه ، مریستم نوک ریشه و نیز برگ های جوان و جنین در حال رشد و نمو تولید می شود. اکسینها علاوه بر تاثیری که در افزایش طول یاخته دارند، در کنترل ریزش پاییزی برگها و میوه‌ها ، تولید ریشه‌های نابجا ، رشد دیواره تخمدان وتشکیل میوه دخالت دارند.

 

این هورمون به مقدار کم برای رشد ریشه لازم است و افزایش جزئی آن از رشد ریشه جلوگیری می‌کند. غلظت هایی از اکشین که رشد ساقه را افزایش می دهد بر رشد ریشه اثر باز دارندگی دارد . اکسین سبب نسخه برداری RNA از DNA و در نتیجه افزایش سنتز پروتئین می‌شود. در بسیاری از دو لپه‌ایها رشد جوانه‌های جانبی به وسیله اکسین متوقف می‌شود این همان چیرگی راسی جوانه انتهایی است. در ریشه نیز این هورمون در سرعت و جهت رشد ریشه های فرعی موثر است که از آن به عنوان چیرگی راسی مریستم انتهایی ریشه اصلی یاد می شود .اکسین همچنین در بازدارندگی فعالیت فصلی کامبیوم آوندی و نمو چوب پسین و همچنین در تمایز یابی در ناحیه تمایز یابی ریشه نقش دارد.

 

غلظت مناسب اکسین باعث دوام گل و میوه و برگ در ساقه های گیاهان شده نبود آن و یا غلظت های زیاد این هورمون باعث تشکیل لایه جداکننده و در نتیجه خزان این بخش ها می شود.

 

جیبرلین ها

 

این هورمون نخستین بار از نوعی بیماری قارچی برنج که باعث طویل شدن غیر طبیعی ساقه گیاه می‌شد کشف گردید. ماده‌ای به نام جیبرلین A توسط این قارچ ترشح می‌شود که وقتی آن را روی بوته‌های سالم برنج بپاشند، در آنها هم نشانه چنین بیماری مشاهده می‌شود. جیبرلین A مخلوطی از شش نوع ترکیب شیمیایی کاملا متمایز است. تاکنون در حدود 84 نوع جیبرلین متفاوت در گیاهان یافت شده است. مهمترین اثر جیبرلینها در افزایش طول ساقه‌ها در ناحیه میانگره ها است. جیبرلینها همچنین سبب تمایز یاخته‌ای می‌شوند. در گیاهان چوبی ، جیبرلینها سبب تحریک کامبیوم آوندی جهت تولید آبکش پسین می‌شوند.

 

جیبرلین بر رویش دانه و تشکیل گل نیز موثر است . اثر تحریک کنندگی جیبرلین در رشد ساقه ، بویژه در ساقه‌های گیاهان طوقه‌ای ، با افزایش ابعاد یاخته و تعداد آن آشکار می‌شود. جیبرلینها در تمام بخشهای گیاه وجود دارد اما بیشترین غلظت آن در دانه‌های نارس دیده شده است.

 

سیتوکینین ها

 

سیتوکینینها شامل گروهی از ترکیبات محرک رشد هستند که فرآیند تقسیم میتوز را در سلول‌ها تحریک می‌کنند. نخستین بار این هورمون در شیر نارگی پیدا شد. سیتوکینین مصنوعی که بیشتر در تحقیقات بکار می‌رود، کینتین نام دارد این هومون یکی از اصلی ترین ترکیبات در کشت بافت گیاهی است. مجموع کینتین و اسید اندول استیک سبب تسریع تقسیم یاخته‌ای و در نتیجه تولید یاخته‌های بیشمار می‌شود. سیتوکینینها در چیرگی راسی (تسلط انتهایی) دخالت دارند. نقش دیگر سیتوکینینها جلوگیری از پیری برگهاست.

 

اتیلن

 

تنها هومون گازی در گیاهان اتیلن است. این گاز قبل از رسیدن میوه‌ها در گیاه تولید می‌شود و مسئول تغییرات رنگ ، نرمی بافت وتغییر ترکیبات شیمیایی میوه که هنگام رسیدن برخی میوه ها مشاهده می شود است اکسین در تراکم معین سبب تولید مقدار زیادی اتیلن در گیاه می‌شود. هنگامی که پیری برگ آغاز می‌شود اتیلن تنظیم کننده اصلی ریزش برگ است این گاز سبب تسریع در سنتز آنزیم سلولاز و آزاد شدن آن می‌شود. این آنزیم دیواره‌های یاخته را از بین می‌برد. اگر پیش از آغاز پیری برگ اکسین به آن اضافه شود، از پیری برگ جلوگیری می‌گردد. ولی پس از تشکیل لایه ریزش ، اکسین ریزش برگ را با تحریک تولید اتیلن ، تسریع می‌کند.

 

ادامه نوشته

پرتقال

پرتقال

 

Citrus sinensis

 

 

فورم های نیایی جنگلی پرتقال های شیرین پیدا نشده است. قابلیت خوردن، همچون دسته ای در مرکبات گسترش یافت. پرتقال شیرین، یکی از بهترین ها می باشد. نخستین نگارش های تاریخی پرتقال، در نوشتجات چینی 4400 سال پیش می باشد.

 

با بوجود آمدن توافق زراعی و داد و ستد زمین و دریا بین اروپایی ها، دریای مدیترانه از جنوب غربی تا جنوب آسیا تا چین بزرگتر شد که موجب گسترش پرتقال در تمامی این مناطق شد. مکتشفان اسپانیایی و پرتقالی، در قرن های 15 و 16، پرتقال را به مستعمرات جهان جدید در جزایر کارائیب و آمریکای جنوبی بردند. اواخر، در قرن هجدهم، کشت مرکبات در فلوریدا پیش از این برقرار شده بود، و فقط وارد کالیفرنیا شد. پرتقال در قرن نوزدهم، توسط مهاجرنشینان بریتانیایی وارد استرالیا شد و و کمی بعد، از استرالیا وارد نیوزیلند شد.

 

البته امروزه، پرورش پرتقال تجارت بزرگی به حساب می آید و مقیاس وسیعی را شامل می شود. این باعث قیمت مناسب میوه برای مصرف کننده ها خواهد بود. پرتقال ها سفر خوبی دارند، می توان آنها را در محل خنکی انبار کرد تا قابلیت استفاده ی آنها را بالا ببریم. اکثر پرتقال ها عملاً مورد استفاده قرار می گیرند که از آنها آب پرتقال درست شود، و سایر محصولات در ازاء تنها حدود 20 درصد از محصولات ایالات متحده ی آمریکا، حداقل به بازار روز می روند.

 

تحقیقات در رابطه با پرورش پرتقال ادامه دارد، و یکی از جالب ترین پیشرفت های بوجود آمده، افزایش شمار پرتقال های خونی می باشد که پرورش داده می شوند. منطقی خواهد بود که گمان کنیم که آنها مقدار آنتی اکسیدان بیشتری خواهند داشت.

 

یک پرتقال، حدود 20 درصد از نیاز روزانه ی folate یک فرد بالغ را برآورده می کند، بعلاوه، منبع سرشاری از ویتامین C می باشد. یک پرتقال، درست بیش از مقدار خوراک کامل روزانه ی توصیه شده ی ایالات متحده را تأمین می کند ( 60 میلی گرم برای هر بزرگسال ).

 

پرتقال ها دارای مواد دارویی گیاهی طبیعی به نام مونو ترپن ها در پوست خود می باشند که هم سلولها را در برابر سرطانی شدن حفظ می کنند، و در مقابله و مبارزه با سرطانهای موجود کمک می کند. حداقل، نظرباینکه این امر روی موشهای آزمایشگ

ادامه نوشته

خربزه، طالبی

خربزه، طالبی

 

Cucumis melo

 

چند گونه از جنس Cucumis در آفریقا وجود دارد و خربزه ی جنگلی که انسانها سرانجام خانگی کردند، مختص نواحی گرمسیری sub Saharan آفریقای شرقی می باشد. باور بر این بود که نسبت به سایر محصولات کمی دیر خانگی شده باشد، اما وقتی که خانگی شد، فورم های زیاد و متغیری بوجود آمد. آن در فصل های خشک و طولانی نقاطی از هند و جنوب غربی آسیا نتیجه بخش بود. در حقیقت، آن در هند خانگی شد، و هند به عنوان دومین کانون گونه های جنگلی در نظر گرفته شد. از آسیای جنوب غربی، تا یونان وایتالیا و همه ی نقاط تاریخی مدیترانه ای ، گسترش یافت.

 

خربزه ها قیمت مناسبی دارند و در کشور هایی که دارای نواحی آب و هایی مختلف می باشند، در دسترس و موجود می باشند؛ مثل مناطقی مانند استرالیا و ایالات متحده. حال آنکه که تاریخ مصرف خیلی طولانی ندارند، واریته ها با پوست تنومند مناسبی به بار می آیند تا فواصل زیادی ترانزیت شوند. گوناگونی و پیچیدگی طعم، اندازه، رنگ گوشت میوه و بافت، خربزه را یکی از جالب ترین و دلچسب ترین میوه هایی می کند که وجود دارد. آن همچنین منبع مهمی از برخی مواد مغذی می باشد.

 

مقدار پتاسیم زیادی دارند، خربزه های سنگی/ طالبی ها، منبع سرشاری از ویتامین A می باشند، آنها دومین منبع از بهترین منابع تمامی میوه هایی می باشند که

ادامه نوشته

گلابی

گلابی

 

 

Pyrus communis

گونه های گلابی، عموماً در درختان و جنگلهای آسیای مرکزی و جنوب غربی، به وفور یافت می شوند. گلابی های نیایی، Pyrus communis، در جنگلهای بخشهایی از آسیای مرکزی و جنوب غربی، به صورت جنگلی و خودرو رشد می کنند. میوه های جنگلی P. communis، همانند اکثر گونه های جنگلی، خوراکی نمی باشند، آنها کوچک، ریگ دار، سفت و سخت، تند و ترش مزه می باشند. سایر گونه ها مانند P. nivalis گلابی برفی، و P. serotina گلابی آسیایی، گمان می رفت که بطور طبیعی با P. communis پیوند زده شوند تا فورم های اولیه ی گلابی را که ما الآن می شناسیم، بوجود آورند. سایر گونه ها ممکن است همچنین پیچیده شده باشند، بویژه P. ussuriensis. از بین 22 گونه ی عجیب Pyrus، فقط گلابی های اروپایی، آسیایی و Ussuri) P. ussuriensis ) خانگی شده اند.

 

امروزه هنوز مردم کوههای قفقاز شمالی، علی رغم دسترسی آنی به سلسله میوه های خانگی، میوه های Pyrus جنگلی را گرد آوری می کنند.

 

گلابی ها مثل خویشاوند خود یعنی سیب، عمر و دوام انباری خوبی دارند. بر خلاف سیب، شما نمی توانید یک گلابی خیلی رنگین، رسیده، و برشته ای را بچینید و آنرا میل کنید. گلابی ها باید رسیده و نرم شوند، اما نه خیلی زیاد. درختان گلابی، در معرض بیماریهای باکتریایی ویژه ای هستند.

 

منبع: مرکز مقالات کشاورزی AKE( بزرگترین وبلاگ کشاورزی ایران )

هلو

هلو

 

Prunus persica

گونه های Prunus نیایی که موجب بوجود آمدن بادام و هلو شده اند، احتمالاً مختص آسیای مرکزی می باشند. هلو های جنگلی چین، تغییر پذیری بزرگی را ، با میوه های یک دست، نوک دار، گرد، پوست قرمز، سفید، و گوشت میوه ی زرد یا سفید نشان می دهند. دو گونه ی دیگر، P. ferganensis آسیای مرکزی و P. mira آسیای غربی نیز، میوه های خوراکی دارند، ولی آنها نامرغوب تر از هلو می باشند.

 

تقریباً همه ی جوانه های هلو، میوه های ارزنده ای را تولید می کنند، و طولی نمی کشد که میوه دهی کنند، از اینرو روستایی ها میوه های بزرگتر و خوش طعمی را بر می گزینند که خیلی زود میوه ها را حاصل می کنند. تاجران در جاده ی ابریشم، هلو را از چین تا کشمیر و سرتاسر کوههای آسیایی تا عراق ( که در زمان های خیلی قدیم با نام ایران شناخته می شد ) بردند. زمانی که به ایران و کشورهای مجاور رسید، شناخته نشده بود، ولی طولی نکشید که بومی آنجا شد. حدود 3400 سال پیش، در اسناد مصری از آن نامبرده شده بود، هرچند آن می بایستی ب

ادامه نوشته

توت فرنگی

توت فرنگی

 

Fragaria ananassa

چهل گونه یا گونه های بیشتری از توت فرنگی، همگی کم یا بیش خوردنی می باشند، و یکی از شایع ترین آنها یعنی F vesca، توت فرنگی درختی، در آفریقای شمالی یافت می شود. هر جا که ما در نواحی معتدل سیر کردیم، توت فرنگی های درختی و علفی یافت می شد. بهترین آنها، F. vesca، F. viridis، و F.moschata بودند. توت فرنگی های علفی همانطور که از نامشان بر می آید، بزرگتر از فورم های موجود توت فرنگی های درختی یا چوبی اروپایی نمی باشند، ولی طعم و رنگ متفاوتی دارند. تماماً اندکی از واریته ها از این دیباچه ها برگزیده شده اند، و آنها همگی به خوبی در میان باغ های امروزی گسترده شدند.

میوه ی توت فرنگی، در کل منبع سرشاری از اسید پانتوتنیک ویتامین B نمی باشند، اما مقدار سودمند و مفیدی از آن را دارا هستند. نصف یک توت فرنگی خوراکی، تقریباً یک سوم از حداقل نیاز روزانه ی یک فرد بزرگسال را تأمین می کند.

 

توت فرنگی ها مقدار خیلی مناسبی از ویتامین C را دارا می باشند؛ پنج عدد توت فرنگی، بهتر از نصف آن، نیاز روزانه ی یک فرد بزرگسال را تأمین می کند.

 

توت فرنگی ها حاوی لیکوپن ( یا کاروتنوئید فعال در گوجه فرنگی ها ) نمی باشند، بنابراین با توجه به اینکه این ماده در آنها هنوز شناسایی نشده است، مواد دارویی گیاهی طبیعی منحصر به توت فرنگی ها، عهده دار کار های حفاظتی می باشند.

 

ادامه نوشته

طرق مختلف زیاد کردن گل سُرخ

طرق مختلف زیاد کردن گل سُرخ

 

برای زیادکردن اقسام بوته های گل سرخ راههای متعددی وجود دارد که هریک از آنها به نسبت خواصی را که دارد میتواند مورد استفاده علاقمندان واقع گردد :

 

۱ – کاشتن دانه های گل سُرخ :

 

 

دو موقع از کاشتن دانه های گل سُرخ برای زیاد کردن آن میتوان استفاده کرد . یکی برای بدست آوردن جورهای تازه و دیگری کاشتن دانه های نسترن برای تهیه پایه های جوان و سالم قابل پیوند .

 

الف – برای بدست آوردن جورهای تازه ای از گل سُرخ :

باید میوه هائی را که به این منظور روی بوته ها باقی گذارده اند (این میوه ها حاصل گلهائیست که با قسم یا جور دیگری کشنگیری شده یا بواسطه و جود اقسام و جورهای متنوع زیاد دراطراف آن فکر می کنند بطور طبیعی عمل کشنگیری روی آنها انجام شده ) اواسط پائیز موقعی که کاملا رسیده باشد ، قبل از شروع سرما و یخبندان بچینند ، نشانه رسیدن میوه گل سرخ موقعی است که میوه ها رنگ انداخته و نارنجی رنگ می شوند .

ولی باید دانست در بعضی از اقسام گل سرخ مخصوصا دورگه های چای میوه ها بزحمت رنگ می اندازند و بطور کلی موقع رسیدن میوه ها بسته به نژاد – منطقه و محل کاشت فرق می کند .

میوه های رسیده را باید همان موقع چیدن ، اواسط مهر یا آبان بکارند ( زیرا تخم میوه های این گل پس از چیدن خیلی زود قوه نامیه خود را از دست می دهد ) اگر تخمها کاملا نرسیده و هوای آن منطقه سرد شده ، برای آنکه قوه نامیه آن کامل شود ، تخمها را لای خاک اره یا ماسه نرم کمی مرطوب طبقه طبقه می چینند تا وقتی که برسد .

 

خزانه ای که در آن دانه ها را میکارند ، اگر در گلخانه باشد مناسب تر است . در غیر این صورت باید از تغارهای مخصوص بذرکاری استفاده کرد .خزانه یا تغار را با خاکی که تجزیه شده قبلا تهیه کرده اند پُر کرده روی آنرا صاف نموده ، دانه ها را به ردیف مرتب روی خاک می چینند، بعضی ها برای اینکه خاک خزانه تقویت شده و کمک موثری به سبز شدن تخمها کند ، با خاک هر خزانه ۱۰۰ تا ۱۵۰ گرم گوگرد و مقداری سولفات دوفر سفید و کمی از کودهای شیمیایی داخل می کنند .

آماتورها برای احتیاط و پیش گیری از بروز آفات حیوانی و قارچی ، خاک خزانه را دو ماه قبل از موقع کاشتن با محلول( فورمول Formol ) ضد عفونی کرده یا همان موقع کاشتن باتزریق سولفور دو کاربون این کار را انجام می دهند تا پس از آنکه بوته ها سبز شدند دچار آفات مذکور نشوند . پس از آنکه دانه ها را روی خاک مرتب چیدند ، آهسته با کف دست آنها را فشارباید داد تا دانه خوب به خاک بچسبد و روی آنرا با قشری بضخامت ۱ تا ۱/۵ سانتیمتر شن پوشانده ، خزانه را آبیاری می کنند .تخمها بسته به اقسام مختلف آن از ۳۰ الی ۹۰ روز بعد از کاشتن سبز میشوند . پس از سبز شدن باید آب دادن را کمتر کنند تا ریشه بوته ها که خیلی ظریف است نپوسد ، تا موقعی که هوا سرد و یخبندان است ، این بوته ها را باید در گلخانه یا در زیر شاسی نگهداری کرد . پس از مساعد شدن هوا آنها را بیرون آورده در خزانه دیگر با فواصل بیشتری نشاء کرده یا آنکه جداگانه میکارند .

بوته های نو را باید هر هفته یا ۱۵ روز یک مرتبه بازدید کرد تا اگر آثاری از " شته سبز " یا " پارازیت " های دیگر روی آنها مشاهده شود بوسیله محلول سولفات دو نیکوتین و یا سموم دیگر با آنها مبارزه کنند تا از ضعیف شدن بوته ها جلوگیری شده زودتر رشد نمایند .

پس از اینکه بوته ها قوی شدند سال دوم آنها را یا در کَرت مخصوصی با فاصله ۵۰ سانتیمتر کاشته یا در گلدانهای بزرگتری میگذارند تا شروع بگل دادن کند .

 

ب – کاشتن دانه های نسترن برای پایه :

از اواسط شهریورماه که میوه های نسترن قرمز میشود باید آنها را چیده بعد همه آنها را در لاوک چوبی یاتغاری ریخته آهسته با دسته هاون چوبی یا گوشت کوب له کنند تا دانه ها از گوشت میوه جدا شود .

سپس آنها را چند دفعه با آب فراوان شسته دانه های ریز و پوک را که روی آب میایستد جدا کنند تا دانه سالم و درشت و پاک بدست آید.

چون موقع کاشتن این دانه ها ، بسته به وضعیت منطقه یکی از ماههای مهر، آبان و آذر یا اواخر اسفند میباشد ، برای آنکه قوای نامیه خود را از دست ندهند باید فورا دانه ها را خوب خشک کرده لای طبقات شن یا نرمه زغال چوب بچینند .

موقع مناسب دانه ها را در کرت های وسیعی که خاک کرتها را باید قبلا حاضر کرده و به اندازه کافی عمیق باشد ، به ردیف بفواصل ۲۰ سانتیمتر و عمق یک سانتیمتر میکارند .

اگر دانه ها را پائیز کاشته اند برای جلوگیری از نفوذ سرما و یخ زدن ، بهتر است روی کرتها را با قشری از پهن اسب پوشاند .

دانه ها بهار سبز میشوند و پائیز بعد آنها را بیرون آورده در کرتهای دیگری بفواصل ۳۰ سانتیمتر میکارند . تا قبل از رشد کامل بوته ها که قابل پیوند کردن بشوند باید مواظبت کرد امراضو آفاتی از قبیل " زنگ – آردک ( سفیدک) – شته سبزو قرمز " و غیره به آنها سرایت نکند.

برای پیشگیری بهتراست چندمرتبه بوته ها را با محلول "سولفورون" ( گوگرد محلول در آب ) یا محلول یک درهزار "پرمنگنات دو پطاس " یا محلول " بوردله "( کات کبود و آب صابون ) سمپاشی کنند . این بوته ها را سال دوم یا سوم باشکالی که میل دارند میتوان پیوند کرد .

 

۲ – قلمه زدن :

برای آنکه بتوان در مدت کوتاهتری بوته های سالم و قوی برای پایه بدست آوزد یا در نبودن پایه برای پیوند یکی از اقسام گل سرخ را زیاد کرد ، قلمه زدن را انتخاب کرده اند .

قلمه بعضی از نژادها و اقسام گل سرخ با کمال سهولت نتیجه می دهد و در مدت کوتاهی ریشه میدهد و با این وسیله میتوان تعدادی از یک قسم یا جور بدست آورد .

بین جنسها و اقسام مختلف گل سرخ آنها که برای قلمه زدن مناسبند بشرح زیرمی باشند:

 

۱ – گل سرخ های بنگال ( Rosier du Bengale ).

۲ – گل سرخ های جزیره بوربون(Rosier de lile Boorbon ).

۳ – گل سرخ های منگوله و دو رگه های آن

۴ – گل سرخ های چای( Rosier adeur de the ) و چند جور از دو رگه های آن.

۵–انواع گل سرخهای پولیانتا(RosierPolyantha Moltiflore).

۶ – گل سرخ های پُر گل ویشور(Wichuriana Multiflore ) .

 

بوته ای که از قلمه گل سرخ حاصل میشود چون همه قسمتهایش از یک قسم یا جور است یک خاصیت دارد و آن اینست که مانند پیوندهای روی نسترن باغبان مجبورنیست دائمآ مواظب گرفتن و حذف پاجوشهائی که از ریشه میروید باشد تا بوته ها راضعیف و خراب نسازد.

ولی از طرفی تعداد بوته ای را که بوسیله قلمه می توان از یک بوته بدست آورد چند برابر کمتر از آنست که بوسیله پیوند ممکن است حاصل نمود . زیرا از هر چشمه ساقه یک پیوند میتوان گرفت ، در صورتیکه ساقه ای را که برای قلمه انتخاب میکنند باید دست کم چند چشمه داشته باشد ، باضافه غالبآ ریشه اقسامی که آنرا بوسیله قلمه زیاد کرده اند دوام زیادی نداشته و بالاخره بیشتر از جورهای گل سرخ را بوسیله قلمه نمی توان زیاد کرد. بهترین زمان برای قلمه زدن گل سرخ اواخرتابستان (شهریورماه) است . در این ماه شاخه هائیرا که مغزش چوبی شده با قیچی باغبانی چیده بقطعات ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتری تقسیم میکنند، بطوریکه ابتداء و انتهای هر شاخه یک چشمه داشته باشد .

بعد برگهای شاخه را بقسمی با قیچی می چینند که یک تا دو سانتیمتر از دم برگها بساقه بماند ، قلمه ها را در گلدان یا تغار و یا جعبه مخصوص قلمه که از چهارپنجم شن نرم شسته و یک پنجم خاک تازه باغچه و خاک برگ پُر شده بفواصل ۲ تا ۳ سانتیمتر پهلوی هم فرو کرده و اگر هوا متغیر و نامساعد باشد روی آنها را حباب شیشه ای می گذارند و یا نایلون می کشند .

مدتهاست که هورمونهائی برای تسریع در ریشه کردن قلمه ها ساخته شده که ممکن است قبل از آنکه قلمه ها را در خاک فرو کنند ، باندازه دو سانتیمتر از ساقه ها را یکی دو روز در محلولی از آن هورمون گذارده بعد در خاک فرو کنند تا زودتر ریشه کرده به نتیجع برسد . زمستان باید قلمه ها را زیر شاسی یا نقاط کم آفتاب گلخانه گذاشت. بهار سال بعد که قلمه ها ریشه کرده و از هرکدام شاخه های تازه بیرون آمد ، آنها را به آهستگی بطوری که نرمه ریشه ها صدمه نبیند از خاک بیرون آورده در محل مخصوص بآن میکارند .

 

۳ – خواباندن شاخه :

 

زمانیکه فصل قلمه زدن نباشد برای زیاد کردن بوته های قسم خاصی از گل سرخ به طریق خواباندن شاخه متوسل میشوند .

خواباندن شاخه در اقسام و جورهای پا بلند که برای قلمه زدن هم مناسب است و بیشتر در اقسام رونده عملی می باشد .

اوائل بهار شاخه هایی را که به اندازه کافی بلند و قابل خم شدنست قسمتی از آنرا از نزدیک زمین خم کرده در گلدان یا زمین پای بوته زیر خاک می کنند . پائیز یا بهار سال بعد که شاخه های خوابانده شده ریشه کرده است آنها را از بوته اصلی جدا کرده و موقع مقتضی با کمال احتیاط بیرون آورده در نقطه دیگر میکارند .

 

۴ – پیوند :

 

برای ازدیاد اقسام گل سرخ ، دو نوع پیوند معمول و مورد عمل است .

 

۱ – پیوند شکمی :

 

که در بهار تا اوائل تابستان و ماه اول پائیز که شیره نباتی در جریان بوده و شاخه ها خوب پوست میدهند میزنند .

 

۲ – پیوند روی ریشه که زمستان در گلخانه می زنند :

 

قبل از توضیح هریک از اقسام پیوند باید پایه های مناسب برای پیوند را شناخت تا زحمتی که میکشند بی نتیجه نماند . مناسب ترین اقسام را برای پایه باید انتخاب کرد که در زیر شرح داده میشود .

 

پایه برای گل سرخ های پا کوتاه :

از معمول ترین و بهترین اقسام گل سرخ برای پایه باید نسترن معمولی کوهی ( رُزا کانینا Rosa Canina ) را نام برد که بواسطه دوام زیاد در مقابل آفات و امراض و سختی شاخه هایش با آنکه تیغهایش موقع پیوند خیلی بدست آسیب می رساند بهترین قسم برای پایه تشخیص داده شده و امروزه بین همه پرورش دهندگان و باغبانان معمول است .

اقسام دیگری از گلهای وحشی مانند ( رُزا لاگسا Rosa Laxa) که اصل آن از سیبری است و گل سرخ ( پولیانتاRosa Polyantha) در مواردیکه نسترن کوهی نباشد قابل استفاده است .

 

پایه برای گل سرخ های پا بلند و مجنون ( گریان ):

 

چون شاخه های نسترن وحشی خیلی بلند و قوی است برای اینکار هم خوب میتوان از آن استفاده کرد .

یکی از شاخه های قوی بوته را میگذارند باندازه ای که میل دارند بلند شود و بقیه را حذف میکنند ، آنوقت نوک آنرا پیوند می کنند .

بنابراآنچه گفته شد بهتر و مناسب تر از همه اقسام گل سرخ برای پایه همان نسترن کوهی است که به آسانی میتوان از ییلاقات بدست آورده یا بذر آنرا چنانچه شرح داده شد بکارند .

پیوند شکافی یا شکمی : پیوند شکافی یا شکمی را دو موقع و بدو شکل می زنند .

الف - پیوند شکافی با جوانه بیدار .

ب – پیوند شکمی با جوانه خواب .

فصل پیوند با جوانه بیدار از اول خرداد تا اواخر تیرماه است که جریان شیره نباتی باز کردن پوست را از روی چوب آسان ساخته و پس ازگرفتن پیوند وقت کافی برای نمو شاخه و رسیدن مغز چوبی آن هست.

موقع پیوند شکمی با جوانه خواب از اوائل شهریور تا اواخر مهرماه است که دیگر فصل برای بیدار شدن جوانه و نمو آن مقتضی نمی باشد . پیوند پس از گرفتن تا بهار بحالت خواب باقی مانده ، اوائل فروردین ماه شروع به سبز شدن و نمو می کند .

پیوند پائیزه اگر در زمستان از یخ زدن حفظ شود ( برای اینکه پیوندک در زمستان یخ نزند با شروع سرما روی آنرا با قشری از پارافین منجمد می پوشانند ) چون در آغاز بهار شروع به نمو میکند شاخه های آن قوی تر بوده و زمان کافی برای رسیدن مغز شاخه ها دارد .

طریقه عمل برای پیوند شکمی خیلی آسان و عبارت از برداشتن پیوندک بوسیله چاقوی پیوند زنی از روی شاخه مورد نظر و جا دادن آن در شکافی که بشکل ( T ) روی پایه ، داده شده و بستن روی شکاف با پوست برآمده از پایه و بسیتن آن با ریسمان نرم میباشد .

پیوندک را بهتر است از شاخه ای که گل یا غنچه دارد بگیرند .

برای اینکار باید چنین شاخه ای را که شاداب و صاف است از بوته مورد نظر قطع کرده ، قسمت سرشاخه که مغزش نرم است و انتهایش را که جوانه های آن بد و نا مناسب میباشد بریده از قسمت میانه که دارای جوانه های برجسته و قوی است برای گرفتن پیوندک استفاده کنند .

بوسیله چاقوی پیوند زنی از ۱۵ میلیمتر زیر جوانه پوست را بسمت بالا بطوری میبرند که کمی از قشر چوبی مغز ساقه زیر جوانه باقی بماند ، بُرِش را تا ۱۵ میلیمتری بالای جوانه برده ، آنجا پوست را از روی ساقه برمیدارند ، پیوندک بشکل بیضی نوک تیزی در می آید .

برگ پیوندک را باید بطوری قبلا چیده باشند که یک تا دو سانتیمتر از دُم برگ به پیوندک باقی بماند . حالا این پیوندک را که عبارت از پوست شاخه جوانه دار و نیمی از دمبرگ است از سر شکافی که روی شاخه پایه داده اند آهسته زیر پوست داخل کرده بسمت پائین میلغزانند تا تمام پیوندک زیر شکاف جا گرفته فقط از بین دولبه شکاف عمودی جوانه و دمبرگ بیرون بماند .

بلافاصله دور شاخه پایه را از بالای شکاف با نخهای پشمی یا نوار لاستیکی یا نوار چسب رو به پائین بطوری می بندند که تمام شکاف پوشیده شده و هوا زیر پوست داخل نشود و فقط همان جوانه و دمبرگ از بین نخها بیرون بماند . برای اینکه شکاف بهتر مسدود شود میتوان روی آنرا با چسب مخصوص پیوند پوشاند . پانزده روز بعد اگر دمبرگ سیاه شده و به پیوندک چسبیده رنگ پیوندک هم تغییر کرده رو به سیاهی میرود معلوم میشود پیوند نگرفته و خراب شده ، ولی اگر با کمترین تماس انگشت دمبرگ به آسانی از پیوندک جدا شده بزمین افتد و پیوندک هم سبز و شاداب است نشانه گرفتن پیوند میباشد .سه تا چهار هفته پس از پیوند زدن که جوانه شروع بنمو می کند باید نخ را باز کرد تا نمو شاخه سبب فرورفتن نخها به پوست پایه نگردد.

پیوندی که می زنند اگر با جوانه بیدار است پس از پیوند شاخه را از یک سانتیمتر بالای شکاف قطع کرده جای بُرش را با چسب پیوند میپوشانند . ولی اگر پیوند پائیزه و با جوانه خوابست فقط کمی از انتهای شاخه را بریده بقیه آنرا میگذارند بهار که پیوند بیدار شده و میخواهد سبز شود میبرند .

 

پیوند روی ریشه :

عمل پیوند روی ریشه بیشتر برای ایجاد و ازدیاد اقسام گل سرخ های پاکوتاه بکار می رود . موقع و فصل مناسب این پیوند پائیز یا اواخر زمستان است که باید در گلخانه انجام شود .

بهترین پایه برای اینکار ریشه های جوان نسترن های کوهی است که یا بوسیله کاشتن بذر ، یا جمع آوری از کوهستانها تهیه شده و قبلا آنها را در گلدان یا خزانه کاشته باشند .

پیوندک را از شاخه هائی می گیرند که اواخر شهریور تا اواسط مهرماه آنها را از بوته بریده دو سر شاخه را با قیچی زده برگهایش را مطابق دستوری که برای پیوندک شکمی داده شده چیده و بعد آنها را در جعبه هائی مملو از شن پهلوی هم چیده روی آنها را نیز با قشر نازکی از شن پوشانده و کمی پهن هم روی آن ریخته باشند .

ماه آبان یا اسفند ساقه های نسترن وحشی را که برای پایه حاضر کرده اند ، باندازه ۱۰ سانتیمتر از روی ریشه بطور مورب با چاقوی تیز می برند ، سپس از شاخه هائی که لای شن گذاشته اند هریک را که با قطر پایه مطابق باشد بیرون آورده قطعه ای از آنرا که دارای چهار چشمه باشد نیز بطور مورب می برند ، بطوری که دو برش را وقتی روی هم قرار دادند کاملا با یکدیگر مطابق باشد و بین آنها درز و شکافی نماند ، پس ازآنکه پیوندک را روی پایه قرار دادند با چهار لا نخ پشمی این دو را بهم بسته اطراف آنرا با چسب پیوند خوب می پوشانند .

ریشه هایی که باین ترتیب پیوند شده اگر در گلدان است گلدانها را مرتب روی سطح گلخانه می چینند ، جای گلدانها باید ۱۰ درجه سانتیگراد حرارت داشته باشد .از اوائل سال پیوندها شروع بنمو کرده جوانه ها رشد مینمایند ولی تا مدتی که محل پیوند خوب بهم جوش

ادامه نوشته

توضیحاتی درباره میوه های مختلف باغی

توضیحاتی درباره میوه های مختلف باغی

 

آناناس

 

Ananus communis

برخی راجع به آناناس این تصور را دارند که آناناس برگرفته از گونه ی Ananus حوزه ی گرمسیری پاراگوئه یا Parana می باشد. نیاهای جنگلی A. bracteatus، A. paraguezensis، و Pseudananas sp ی مناطق گرمسیری آمازون، همگی میوه های خوردنی، اما دانه دار دارند. مردم بومی مناطق گرمسیری آمریکا، آناناس را با کاشتن شاخه های نورسته و تاج گذاری به مدت خیلی طولانی، پرورش می دادند. آناناس های خود بارور تغییر پذیر، به طور عجیبی به مقدار 3000 دانه ی سخت دارند. مردم این را می دانند، آنها فورم های بی دانه را ترجیح می دهند، آنها مقدمتاً این گونه ها را گسترش می دهند. در حقیقت مردم بومی آمریکای جنوبی، واریته هایی را با رنگ گوشت متفاوت، مقدار اسیدیته ی متفاوت، و طعم و مزه ی متفاوت، انتخاب کردند.

 

آناناس ها به خوبی نگه داشته می شوند، بخاطر اینکه شیوه های فرآوری انبوه آنها نسبتاً ارزان است.

 

اکثر واریته ها، منبع سرشاری از ویتامین C می باشند. آناناس های کنسرو شده به هنگام فرآوری، حدود یک سوم محتوی ویتامین C خود را از دست می دهند، اما هنوز حاوی مقدار مفیدی می باشند. کم و بیش تفاوت های گوناگونی در رابطه با مقدار ویتامین C وجود دارد، آناناس ملکه ویکتوریا یا Queen Victoria، حدود 24 میلی گرم در هر 100 گرم ویتامین C دارد، و واریته ی Del Monte Gold، حدود 53 میلی گرم در هر 100 گرم ویتامین C دارد، که باعث می شود که این واریته ی منحصر بفرد، منبع سرشاری از ویتامین C شود.

ادامه نوشته

نحوه مراقبت از گل و گیاه

نحوه مراقبت از گل و گیاه

 

به گل هاي خود به صورت روزانه رسيدگي کنيد

آب داخل ظرف، گلدان و يا محفظه اي کـه گـيـاهان را در آن

قرار داده ايد، به صـورت روزانـه عـوض کرده و داخل ظرف آب

تازه بـريزيد. اگر حتي داخل ظرف فوم و يا اسفنج مخصوص

هم وجود داشته باشد، شما بايد تا بالاي اسفنج و يا فوم

آب بـريزيد، با اين کار گل ها عمر داراز تري خواهند داشت.

اگر کل آب ظرف را عوض مي کنيد، بهتر است خود ظرف را

نـيز بشوييد. براي اينکه گل هاي شما مدت زمان بيشتري

تازه و سالم بـمانند مـي تـوانـيد از انـواع مخـتـلف غذاهاي

مخصوص گل و گياهي که در بازار موجود است، استــفاده

کنيد. به اين منظور ميـتوانيد مقـداري از غذاي مخصوص را

در گلدان حاوي گل بريزيد. مي توانيد اين غذاها را از گل فروشي ها تهيه کنيد. اين نوع غذاها مواد مورد نياز گياه را به آن مي رساند، از رشد باکتري هايي که منجر به مسدود شدن ساقه گياه و عدم رسيدن آب به قسمت هاي بالايي مي شوند، جلوگيري مي کنند، جوانه ها و غنچه ها را شکوفا کرده، و به طور کلي عمر دسته گل شما را افزايش مي دهند. استفاده از اين مکمل هاي غذايي براي گياهان يکي از بهترين راههاي افزايش طول عمر آنها است، فقط بايد دقت داشته باشيد که طبق دستورالعملي که بر روي بسته مکمل نوشته شده عمل کنيد. اگر به طور صحيح از اين مکمل ها استفاده نکنيد، امکان آسيب رسيدن به گل ها وجود دارد.

 

برش مکرر ساقه ها

 

هـر چـند روز يکبار، گل ها را از ظرف خود خارج کرده و ساقه

هـاي آنها را کـوتـاه کـنـيد. از انتـهاي ساقه بـه انـــدازه 3 تا 4

سانتيمتر کوتاه کنيد. براي اينکه گياه بتواند به بالاترين ميزان

آب را بـالا بکشد، بايد انتـهاي ساقه را بـه صـورت زاويـه دارد

ببريد. ميـتوانيد از يک چاقوي تيز، يا قيچي باغباني استفاده

کنيد. سعي کنـيد بـه ساقه ي گل فشـار وارد نـکنيد چرا که

هـر آسيــبي که به ساقه برسد از جذب آب ممانعت خـواهـد

کرد. هر گونه شـکوفه و يـا بـرگ آسيـب ديده را نيز از گل جدا

کنيد. براي اينکه به ساقه ها آسيبي وارد نشـود مـي توانـيد

پيش از درآوردن گل ها از ظرف آنها را با يک نخ به هم متصل

کنيد و سپس از داخل گلدان جدا نماييد. سپس آنها را داخل ظرف جديدي که با آب تازه و مکمل مورد نظر پر شده است، بگذاريد و نخ را از اطراف آن باز کنيد.

 

آب را عوض کرده و مکمل غذايي به آن اضافه کنيد

 

ابتـدا بايـد گـلدان را تمـيز کـرده و سپـس آب را بــه دماي اتاق

رسانده و مکمل را به آن اضافه کرده و سپس گلها را در داخل

آن قرار دهيد. بايد مطمئن شويد که هيچ گونه خار و خاشاک

و يا غباري روي آب قرار نگرفـته باشد (مانند برگ و قسمتهاي

مختـلفي از ساقه) چرا که اين امـر مـي تواند بـاعث تشديـد

رشـد بـاکتري ها در گلدان شده و عمر گل ها را کاهش دهد.

 

گل ها را در محيط خنک قرار دهيد

 

دمـاي منـاسب براي بيشـتر گل هــا چيزي در حدود 65 تا 72

درجه فارنهايت (18 تا 22 درجه سلسيوس) بوده و بهتر است

بـه طور مستقيم در زير تـابش نـور خـورشيد گـرمـا و سـرماي

شـديد قرار نگيرند. همچـنـين نبايد گل ها را در زيـر فـن هـاي

سقـفي و يـا در بـالاي تلويزيـون و مـکان هايي که اشعه هاي

گرم از آن ساطع مي شود قرار دهيد چـرا که اين گونه وسايل

از خود گرما توليد کرده و سبب مي شوند کـه گل آب خـود را

از دسـت بدهـد. همـچنين نـبايد گـلدان را در کـنـار ميوه هاي

رسيده قرار دهيد. چرا که ميوه از خود قدري گاز اتيلن ساطع

مي کند که مي توان براي گل ها مضر باشد و آنها را به طور

نابهنگام پژمرده کند.

 

 

 

آلسترومريا

 

غنچه هاي اين گل کيپ و سفت هستند. اگر به خوبي از آنها مراقبت کنيد تا آخرين حد باز مي شوند. آلسترومريا جزء گل هايي است که هميشه تشنه ي آب است. به همين دليل بايد گلدان را دائماً نگاه کنيد تا آب آن کم نشده باشد و اگر داخل گلدان اسفنج گذاشته ايد، بايد دائماً به آن سربزنيد و از خيس بودن آن اطمينان حاصل کنيد. هر بار که آب گلدان را عوض مي کنيد بايد از غذاي مکمل جديد داخل آن بريزيد.

 

 

آماريليس

 

شکوفه هاي اين گل نيز تا آخرين حد باز خواهند شد. به اين منظور ساقه هاي آن بايد تمام مدت سرشار از آب باشند. به همين دليل زماني که آب آن را عوض کرده و ساقه ها را کوتاه مي کنيد، گل ها را بايد برعکس کرده و داخل ساقه ي آن آب بريزيد. انتهاي ساقه ها را با دست بگيريد و يا با نخ پنبه اي ببنديد تا وقتي آنها را برعکس مي کنيد آب آن به بيرون نريزد و زمانيکه گل ها را مجدداً به گلدان باز گردانديد، نخ را از انتهاي ساقه ها با کنيد. اگر در طول زماني که گل ها را از داخل گلدان در آورده ايد به آنها آب نرسد احتمال دارد ساقه ها ترد و شکننده شده و به راحتي خم شده و بشکنند. سعي کنيد آنها را به طور روزانه هرس کنيد. زمانيکه غنچه هاي جديد باز شدند به آرامي غنچه هاي قبلي که قدري پژمرده شده اند را از ساقه ي اصلي جدا کنيد.

 

 

شقايق

 

همان مراقبت هاي متداولي که در بالا توضيح داده شد در مورد شقايق هم صدق ميکنند، اما از آنجايي که ساقه هاي آنها خيلي لطيف و آسيب پذير مي باشند، بايد آنها را با ملايمت در دست گرفته و به آرامي کوتاه کنيد. طبيعت حساس و لطيف گل هاي شقايق حاکي از اين مطلب است که عمري بيش از 3 تا 5 روز ندارند.

 

 

BELLS OF IRELAND (شيپوري)

 

اين گل هاي کوچک، معطر، سبز رنگ و زنگوله اي شکل به صورت حقه اي در کنار هم چيده شده اند و هر يک از زنگوله ها شکوفه ي سفيد رنگي در داخل خود جاي داده است. اگر بر طبق دستور العمل هايي که در بالا به آنها اشاره کرديم، عمل کنيد مطمئن باشيد که شيپورهاي شما براي مدت زماني نزديک به 7 تا 10 روز شادابي و طراوت خود را حفظ خواهند کرد.

 

 

BIRDS OF PARADISE

 

هر شاخه از اين گل داراي حداقل 4 تا 5 گل مي باشد. گاهي اوقات تنها يکي از آنها باز است و بقيه به گونه اي در بخش هاي ديگر ساقه مخفي شده اند. زمانيکه يکي از گل هاي موجود به حالت پژمردگي رسيد، بايد آنرا جدا کرده و اجازه دهيد تا گل هاي ديگر از زير برگ چه هاي قايقي شکل گل به بيرون بياند. اگر گل بيرون نمي آمد، مي توانيد آنرا به آرامي با دستتان از لا به لاله ي ساقه و برگ خارج کنيد. اين گل هاي زيبا به درجه حرارات زير 50 درجه فارنهايت حساس مي باشند به همين دليل سعي کنيد که آنها را در جاي گرم نگهداري کنيد.

 

 

کالاس (هم انواع بزرگ و هم انواع مينياتوري)

 

همان مواردي که در بالا به آنها اشاره شد، براي اين قسمت نيز صدق مي کنند اما از آنجايي که چمچمه هاي اين گل (قسمت رنگي گل) به سادگي پژمرده مي شوند، در زمان دستکاري آنها بايد خيلي مراقب بوده و به آرامي با آن برخورد کنيد. کالاس داراي ساقه هاي کلفت و گوشتي مي باشد که وقتي از عمر آن مي گذرد، در قسمت انتهايي ساقه پيچ مي خورد. براي اينکه بالاترين عمر را در داخل گلدان داشته باشند، بايد هر دو روز يکبار ساقه هاي آن را کوتاه کنيد. اين نمونه از گل نيز از جمله انواع گل هاي تشنه است به همين دليل بايد آب آن را به صورت مکرر چک کنيد.

 

 

ميخک صد پر

 

همان مواردي را که در بالا به آن اشاره کرديم، در مورد ميخک هم صدق مي کند به علاوه اينکه اين گل به گاز طبيعي اتيلن که مي تواند از طريق ميوه، سبزي، و گل هاي پژمرده آزاد شود، حساسيت بيشتري نشان مي دهد. (اين گاز براي انسان و حيوان مضر نيست). براي اينکه بهترين نتيجه را بگيريد اين گل ها را به دور از منابع توليد اتيلن نگهداري کنيد. زمانيکه ساقه ها را براي ترميم گياه، برش مي زنيد از بالاي يکي از گره هايي که بر روي ساقه ايجاد شده اين کار را انجام دهيد. اين امر به گياه اجازه مي دهد تا آب را در حد نياز خود از ساقه بالا بکشد. بسته به انواع مختلف اين گياه، ميخک ميتواند عمري در حدود 7 تا 14 روز داشته باشد.

 

 

داودي

 

اين گل ها در رنگ ها و اشکال مختلف يافت شده و با تعداد گلبرگ هاي مجزا يافت ميشوند. گاهي اوقات در رنگ هاي غير معمول ديده شده و با شکوفه هاي تکي و يا چند تايي در هر ساقه، داراي زيبايي خاصي مي باشند. هر يک از گلبرگ ها که زرد شده و يا رو به پلاسيدگي مي رفتند، بايد از ساقه جدا شوند. برگ هاي اين گل گاهي اوقات از گلبرگ ها نيز زودتر پلاسده مي شوند. کوتاه کردن ساقه ها جذب مطلوب آب را افزايش داده و عمر گل را در داخل گلدان افزايش مي بخشد. عمر متوسط گل هاي داودي در گلدان چيزي در حدود 7 تا 12 روز مي باشد.

 

 

نرگس

 

اين گل در آب کم عمق مي تواند عمر بسيار درازي داشته باشد؛ به ويژه اگر ساقه هاي آن را به طور مکرر کوتاه کرده و آب را عوض کنيد و غذاي مکمل به آن اضافه نماييد. هر دو تا سه روز يکبار تنها در نيمي از گلدان آب بريزيد. مي توانيد پوسته ي محافظ را به حال خود باقي گذاشته و يا آنرا به آرامي از ساقه جدا کنيد. زمانيکه ساقه هاي نرگس را کوتاه مي کنيد اين پوسته ها از خود نوعي شيره در داخل آب ترشح مي کنند که عمر ساير گل ها را کوتاه مي کنند. براي جلوگيري از اين مشکل مي توانيد پس از برش ساقه ها براي 12 ساعت آنها را در يک گلدان مجزا قرار دهيد و سپس با گل هاي ديگر در يک گلدان قرار دهيد. در گل آرايي هاي جديد ديده مي شود که گل نرگس را همراه با پياز و ريشه آن تزئين مي کنند. به اين منظور گل روي ريشه ها را با آب شسته و ميتوانيد از کليه ي گياه از ريشه گرفته تا ساقه و برگ و گل لذت ببريد.

 

 

مينا

 

کليه موارد ذکر شده براي مراقبت و نگهداري از ساير گل ها در مورد اين گل نيز صدق مي کند، تنها با اين تفاوت که بايد به ياد داشته باشيد اين گل نيازمند ميزان آب زيادي است به همين دليل بايد به طور مکرر گلدان را چک کنيد و آن را هميشه پر از آب نگه داريد.

 

ارکيده

کليه موارد ذکر شده براي مراقبت و نگهداري از ساير گل ها در مورد اين گل نيز صدق مي کند؛ فقط توجه داشته باشيد که اين گل بسيار حساس بوده و به هيچ وجه نبايد در معرض گاز اتيلن که از ميوه ها، سبزي ها، و مواد فاسد شده ي گل ها ساطع مي شود قرار بگيرد.

 

فريزيا

کليه موارد ذکر شده براي مراقبت و نگهداري از ساير گل ها در مورد اين گل نيز صدق مي کند، فقط بايد دقت داشته باشيد که اين گل ها قرار گرفتن در آب همدما با اتاق را ترجيح مي دهند. شکوفه هاي اين گياه مانند دندانه هاي شانه در امتداد يکديگر قرار گرفته و از بزرگ به کوچک رديف هستند. زماني که شکوفه ها دوران نخست زندگي خود را طي مي کنند و پير مي شوند، بايد آنها را از ساقه جدا کنيد تا گل همچنان جذابيت و زيبايي خود را حفظ کند.

 

جربرا (ژرورا)

ساقه اين گياه به شدت نسبت به باکتري هايي که ساقه را مسدود مي کنند حساس است. اگر ساقه هايشان مسدود شوند، سر گل حالت پژ مرده گرفته، خم شده، و به پايين متمايل مي شود. براي طولاني تر شدن عمر اين گياه به صورت مکرر آب آن را عوض کرده و هر يک تا دو روز در ميان به آن مکمل غذايي اضافه کنيد. از آنجايي که اين گل ها به شدت به گاز اتيلن و باکتري حساس هستند، سعي کنيد گلدان را هميشه تميز نگه داشته و در محيط خنک و پاک بگذاريد.

 

سنبل

کليه موارد ذکر شده براي مراقبت و نگهداري از ساير گل ها در مورد اين گل نيز صدق مي کند، اما در ذهن داشته باشيد که وقتي ساقه هاي آنها را مي بريد، نوعي شيره گياهي آزاد مي کند که عمر ساير گل ها را کاهش مي دهد. براي جلوگيري از اين امر پس از کوتاه کردن ساقه ها آنها را در يگ ظرف جداگانه قرار داده و پس از 12 ساعت در کنار گل هاي ديگر بگذاريد. در روش هاي گل آرايي به شيوه ي نوين گل سنبل را با پياز و ريشه ي آن تزئيين مي کنند. خاک را از روي ريشه گياه مي شويند تا از کثيف شدن آب جلوگيري شود.

 

ادريس

اين گياه داراي شاخه هاي چوبي هستند. اگر شکوفه هاي اين گل پيش از شکوفايي پلاسيده شدند، براي اينکه از خراب شدن کلي گياه جلوگيري کنيد، بايد آنها را از ساقه جدا نماييد. زمانيکه ساقه ها را کوتاه مي کنيد مي بايست حتماً به قسمت انتهايي آن فرم زاويه دار بدهيد و حداقل براي يک ساعات آن را در آب ولرم قرار دهيد. با اين کار گل دو مرتبه جاني تازه ميگيرد و آماده پيوستن به جمع گل هاي ديگر ميشود. براي بدست آوردن بهترين نتيجه، ميزان آب موجود در داخل گلدان را تا بالاترين حد افزايش دهيد. اين نوع گل را همچنين مي توانيد خشک کنيد. براي اينکه گل ها هر چه زيباتر خشک شوند، آنها را سر و ته کرده و در مکاني گرم قرار دهيد. البته رنگ گلبرگ ها به مرور زمان کمرنگ تر مي شود اما گل هاي خشک شده را مي توانيد براي مدت زماني در حدود 9 ماه تا يک سال نگهداري کنيد.

 

زنبق

اين گل هم داراي شکوفه هاي متعدد بسيار کوچکي مي باشد که به مرور زمان شکوفا خواهند شد. اين شکوفه ها در عرض 2 روز شکوفا مي شوند. شکوفه هاي زيبا و آبي رنگ اين گل در کنار لاله و سوسن از جذابيت خاصي برخوردار مي شوند. هر چند عمر کوتاهي دارند اما به گلدان ها زيبايي و جذابيت خاصي مي بخشند. آب را تا بالاترين حد گلدان بريزيد و از ايجاد باکتري در گلدان جلوگيري کنيد. در گلدان در حدود 3-5 روز عمر مي کنند.

 

سوسن

گرده افشاني گل سوسن مي تواند سبب ايجاد لکه بر روي لباس و مبلمان شود، به همين دليل پيش از اينکه آن را با گل هاي ديگر در داخل گلدان قرار دهيد، سعي کنيد نرينگي آن را با دستمال به آرامي پا ک کنيد. اين کار را بايد هر چند روز يک بار انجام دهيد. کليه موارد ذکر شده براي مراقبت از گل را که در بالا به آنها اشاره شده در مورد اين گل نيز رعايت کنيد و دقت داشته باشيد که گل سوسن به راحتي پلاسيده شده و از بين مي رود، به همين دليل هنگاميکه آنها را در دست مي گيريد بايد مراقب باشيد و آنها را به آرامي در دست بگيريد. شکوفه هاي اين گل به ترتيب باز مي شوند و شما مي توانيد گل هايي را که عمر خود را کرده اند و به ساقه ي اصلي نزديک هستند را جدا کنيد.

 

ليزيانتوس

ادامه نوشته