احداث باغ

احداث باغ

 

 

http://photoblog.seablogger.com/images/2006/01/whitepink.jpg  

برای احداث یک باغ باید به نکات زیر توجه کنید:

1- سوالی که اول از همه پیش می آید این است که :

آیا شما زمین را در اختیار دارید و می خواهید گیاه مناسب در آن بکارید.

و یا از یک گیاهی خوشتان می آید و می خواهید زمین و آب و هوای مناسبی را برای آن گیاه پیدا کنید.

2-هدف از کاشت آن محصول چیست؟

آیا برای لذت خود این محصول را می خواهید بکارید(حتی اگر سود خوبی هم نداشته باشد) و یا می خواهید آن محصول را روانه بازار کنید، پس در این صورت

باید ببینید که آیا بازار چنین محصولی را می خواهد یا نه؟

3- آب و هوای منطقه چگونه هست؟

آیا گیاه با این آب و هوا می تواند سازگار شود؟

در موقع گلدهی گیاه آیا دمای هوا آنقدر پایین می آید تا حدی که شکوفه ها را از بین ببرد یا میوه ها را؟

4- آب و هوای منطقه چه نوع بیماری هایی را شیوع می دهد؟ آیا گیاه یه این بیماریها مقاوم است یا حساس؟

آیا گیاهی از آن نوع محصول هست که مقاوم به بیماریهای منطقه باشد؟

5- آبیاری گیاه چگونه خواهد بود؟

آیا آب کافی برای نیاز گیاه در دسترس دارید؟

چه نوع سیستمی برای آبیاری می خواهید بکار بگیرید؟

این سیستم ها چه تاثیری روی رشد ریشه و گیاه خواهد داشت؟

http://homepage.mac.com/sjphotog/valley-portfolio/pictures/orchard-ucp105a.jpg  

6- گیاه را از کجا می خواهید تهیه کنید؟

آیا آن شرکت خاص، گیاهان سالمی را به شما تحویل خواهد داد؟

در موقع مشاهده مشکلی آیا شرکت مسئولیتی را در قبال آن بر عهده خواهد گرفت یا نه؟

7- رعایت بهداشت زراعی در موقع کاشت(مثلا ضدعفونی ادوات)

8- از چه سیستمی برای کاشت استفاده خواهید کرد؟

یا محصول خواهید داشت یا در بین گیاهان اصلی محصول دیگری نیز خواهید کاشت؟

9- قبل از کاشت، زمین را چگونه آماده خواهید کرد؟

مثلا چه عناصری را به خاک اضافه خواهید کرد؟

سیستم کاشت و نحوه کاشت چگونه خواهد بود؟ چه مقدار فاصله در بین درختان خواهد بود و در چه جهتی خواهید کاشت؟

10-در طی نونهالی گیاه چه اقداماتی را انجام خواهید داد؟

11- آیا درخت را هرس و تربیت خواهید کرد؟ چگونه؟

12- برداشت محصول چگونه خواهد بود، سنتی یا مکانیزه؟

13- در طی رشد گیاه چه بیماری هایی در گیاه ممکن است ایجاد شود و چه آفت هایی به گیاه ممکن است حمله ور شوند و همچنین

علف های هرز، شما در برابر این تهدید ها چه پیش بینی هایی را انجام داده اید؟

http://photoblog.seablogger.com/images/2006/01/orchard.jpg  

14- سم هایی که استفاده خواهید کرد چه تاثیری در رشد گیاه و مصرف کننده خواهد داشت؟

15- در طی برداشت و انبار داری چه عواملی گیاه را تهدید خواهد کرد و شما در مقابل این عوامل چه کار خواهید کرد؟

16- کجا و چگونه آن محصول را می خواهید بفروشید؟

و با چه وسیله ای می خواهید آنرا به مکان فروش انتقال دهید؟

17- این گیاه در طی رشد خود چند نفر را به خود مشغول خواهد کرد؟ هزینه ها ی آنها چقدر است؟

18- آیا این گیاه و محصول آنقدر به شما سود خواهد رساند که ارزش کاشت آنرا داشته باشد ؟

19- خاک مزرعه خود را به آزمایشگاه معتبر ب

ادامه نوشته

بابا آدم Burdock

بابا آدم Burdock

 

نام علمی Arctium lappa

 

خانواده Iridaceae

 

 

كليات گياه شناسي

 

بابا آدم كه فيل گوش و آراقيطون نيز ناميده مي شود گياهي است علفي و دوساله ذكه ارتفاع ساقه آن تا 1/5 متر مي رسد . اين گياه بحالت وحشي در دشت ها و نواحي معتدل و مرطوب و سايه در اروپا و آسيا مي رويد . ساقه آن كه شبيه پوست مار است پوشيده از كركهاي خشن و زبر مي باشد . برگهاي آن بسيار بزرگ و پهن بحالت افتاده بر روي ساقه قرار درد .

 

رنگ برگها در قسمت چسبيده به ساقه سبز كم رنگ و هر چه بطرف انتهاي برگ نزديك تر مي شويم تيره تر مي شود .

 

ريشه گياه دراز ف دوكي شكل و مانند هويج بضخامت انگشت دست بوده وداراي مقدر زيادي كربنات پتاسيم و نيترات پتاسيم است . پوست ريشه بابا آدم قهوه لي ، مغز آن سفيد و طعم آن كمي شيرين است ولي بوي تهوع آوري درد .

 

ميوه آن پس از رسيدن بصورت فندقه اي با 3 يا 4 سطح و برنگ زرد حنايي ظاهر مي شود .

 

در انتهاي ميوه تارهاي زرد رنگي وجود دارد كه در موقع عبور گوسفندان و جانوران به پشم هاي آنها مي چسبد و موجب پخش تخم اين گياه به مناطق ديگر مي شود .

 

بابا آدم در بعضي از نقاط ايران بحالت وحشي مي رويد . از ريشه اين گياه استفاده طبي بعمل مي آيد پساز خارج كردن ريشه بابا آدم از خاك آنرا بخوبي شسته و به قطعات كوچك سه سانتيمتري تقسيم كرده و در اثر حرارت خورشيد يا در كوره هاي مخصوصي خشك مي كنند .

 

تركيبات شيميايي:

ريشه بابا آدم داراي ماده اي بنام اينولين Inulin ، روغن فرار ، تانن ، رزين ، قند ، آهن ، كلسيم و ويتامين C مي باشد . دانه بابا آدم داراي روغني است برنگ زرد و طعم تلخ اسيد لينولئيك و اسيد اولئيك است .

 

خواص داروئي:

از نظر طب قديم ايران ريشه بابا آدم سرد و خشك است .

 

1) بهترين تصفيه كننده خون است و خون را تميز كرده و سموم را از بدن خارج مي كند .

 

2)جوشهاي صورت و كورك را برطرف مي كند .

 

3)ادرار آور و معرق است .

 

4)سيستم لنف بدن را تميز مي كند .

 

5)بيماريهاي پوستي نظير اگزما ، گل مژه و زخم ها را برطرف مي كند .

 

6)تورم را از بين ميبرد .

 

7) تقويت كننده بدن است .

 

8)جوشانده برگهاي بابا آدم را در معالجه سرگيجه و رماتيسم بكار مي برند .

 

9)براي تنظيم قند خون و معالجه بيماري قند از جوشانده برگهاي بابا آدم بمقدر سه فنجان در روز استفاده كنيد

 

10)براي معالجه سرخك ، برگهاي بابا آدم را با كمي شكر بجوشانيد و به مريض بدهيد .

 

11)جوشانده تخم بابا آدم ضد عفوني كننده است .

 

12)تخم بابا آدم ضد كرم معده و روده است .

 

13)در ناراحتي هاي ريوي و گلو درد از جوشانده تخم بابا آدم استفاده كنيد .

 

14)در معالجه ذات الريه بكار مي رود .

 

15)ريشه بابا آدم در برطرف كردن سرمخوردگي موثر است .

 

16)تب حاصل از بيماري مخملك را برطرف مي كند.

 

17)در معالجه يبوست موثر است .

 

18)بعنوان ضد سم در هنگام نيش زدن جانوران سمي استفاده مي شود.

 

19) براي معالجه كچلي برگ بابا آدم را دم كرده و روي پوست سر بماليد .

 

20)براي معالجه زخم ها و التيام جراحات ، جوشانده برگ بابا آدم را با مقدر مساوي روغن زيتون مخلوط كرده و روي زخم ها و جراحات بماليد .

 

21) ريشه بابا آدم علاج كم خوني و رنگ پريدگي است زيرا داراي مقدر زيادي آهن است .

 

22)براي معالجه رماتيسم و آرتروز مفيد است .

 

23) نقرس را برطرف مي كند .

 

24)در معالجه بيماريهاي عفوني موثر است .

 

25)درد سياتيك را آرام مي كند .

 

26)در برطرف كردن كمر درد موثر است .

 

27)آب آوردن بدن را درمان مي كند .

 

28) هضم غذا را تسريع مي كند .

 

29)ورم كليه را دفع مي كند .

 

30)آنهائيكه ميل زيادي بخوردن شيريني و شكر دارند اگر صبح ناشتا از دم كرده اين گياه بنوشيد بزودي اين عادت رفع خواهد شد .

 

31)كسانيكه ميخواهند قهوه را ترك كنند مي توانند ريشه بابا آدم را با مقدر اين مخلوط را حتي مي توان از فروشگاههاي گياهان دارويي و يا برخي از داروخانه ها ابتياع كرد.

 

32)كهير را برطرف مي كند.

 

33)ريشه بابا آدم را له كرده و يا بجوشانيد و آنرا روي كورك و يا اگزما بماليد تا آنرا برطرف كند .

 

34) براي جلوگيري از ريزش مو و تقويت آن جوشانده غليظ ريشه بابا آدم را به سر ماليد .

 

35)براي برطرف كردن سوزش و درد گزيدگي زنبور با حشرات برگ بابا آدم را له كرده و به محل گزيدگي بماليد .

 

در صورت پيدا نكردن ، گياه بابا آدم مي توانيد تنطور آنرا از فروشگاههاي گياهان دارويي و يا برخي از داروخانه ها خريدري كنيد . مقدر مصرف تنطور آن 10-20 قطره و سه بار در روز است

 

طرز استفاده:

دم كرده ريشه بابا آدم : مقدر 50 گرم ريشه بابا آدم را در يك ليتر آب جوش ريخته و بمدت 20 دقيقه دم كنيد .

 

جوشانده ريشه بابا آدم : مقدر 80 گرم ريشه بابا آدم را در يك ليتر آب جوش ريخته و بگذاريد بمدت 10 دقيقه بآرامي بجوشد .

 

تنطور بابا آدم : اين تنطور را مي توان از فروشگاههاي گياهان دارويي و يا برخي از داروخانه ها Store خريدري كنيد .

 

دم كرده ريشه بابا آدم و شيرين بيان : 30 گرم ريشه باباآدم را با مقدر مساوي آن شيرين بيان در يك ليتر آب جوش ريخته و بمدت نيم ساعت دم كنيد . اين دم كرده تصفيه كننده خون است . براي اين منظور از اين دم كرده بمقدر سه فنجان در روز بنوشيد

كليات گياه شناسي

 

بابا آدم كه فيل گوش و آراقيطون نيز ناميده مي شود گياهي است علفي و دوساله ذكه ارتفاع ساقه آن تا 1/5 متر مي رسد . اين گياه بحالت وحشي در دشت ها و نواحي معتدل و مرطوب و سايه در اروپا و آسيا مي رويد . ساقه آن كه شبيه پوست مار است پوشيده از كركهاي خشن و زبر مي باشد . برگهاي آن بسيار بزرگ و پهن بحالت افتاده بر روي ساقه قرار درد .

 

 

دوست عزيز امروز دنبال مطلبي در مورد گياه بابا آدم ميگشتم به مطلب شما بر خوردم اطلاعات بسيار خوبي داده ايد ولي اين گياه را قبلاً جزو خانواده كمپوزيته معرفي كرده بودند و اخيراً هم جزو خانواده ستاره‌اي‌ها ميدانند. اطلاعاتي در مورد اين گونه دارم براي علاقمندان در زير مي‌نويسم

بابا آدم ( آراقيطون ) - Arctium از خانواده Asteraceae

گياهي است از خانواده Asteraceae تيره فرعي Tubuliflorae نام علمي آن Arctium lappa

و مترادف آن Lappa major و Arctium majus ميباشد .به فارسي به آن ‹‹ بابا آدم ›› و ‹‹ فيل گوش ›› گويند و در كتب طب سنتي با نامهاي ‹‹ لوف كبير ›› ، ‹‹ آراقيطون ›› و ‹‹ فيلجوش ›› آمده است .

مشخصات :

گياهي است علفي دو ساله ، بزرگ و داراي ساقه منشعب به طول 8/0 تا 5/1 متر و حتي بيشتر كه به حالت وحشي در دشت ها و نواحي مرطوب سايه دار تا ارتفاعات 1500 تا 1800 متري غالب نواحي معتدل اروپا و آسيا مي‌رويد . ريشه اي دراز به قطر انگشت با ظاهر دوكي شكل و به رنگ قهوه‌اي دارد ولي اگر شكسته شود در مقطع ، رنگ تقريباً سفيد نشان ميدهد . از اختصاصات آن اين است كه پهنك برگهاي آن بسيار بزرگ و داراي حالت نسبتاً افتاده بر روي ساقه است . بزرگي پهناي برگهاي آن به نسبتي كه از قاعده ساقه به رأس نزديك مي‌شويم كم ميگردد . رنگ آنها در سطح فوقاني پهنك ، سبز تيره ولي در سطح تحتاني به علت پوشيده بودن از تارهاي فراوان سبز روشن است .

كاپيتولهاي آن ، ظاهري كروي و مجتمع دارند و هر يك از آنها نيز مركب از گلهاي كوچك ارغواني ، به تعداد 40 تا 50 ، محصور در تارهاي ابريشمي است . براكته‌هاي انولوكر آن هر يك در انتها به خميدگي قلاب مانند ختم مي شود . ميوه آن پس از رسيدن به صورت فندقه‌اي با 3 يا 4 سطح مشخص درمي‌آيد . رنگ آنها خاكستري يا قهوه‌اي روشن و يا حنائي و گاهي منقوش به لكه‌هاي نسبتاً تيره است .

سطح خارجي ميوه گياه نيز پوشيده از تارهاي ريز است بطوري كه وجود آنها سبب ميگردد كه به سهولت به دست بچسبد . وجود اين حالت باعث ميگردد كه ميوه بر اثر چسبيدن به پشم و پوست حيوانات ، مخصوصاً گله‌هاي گوسفند به مناطق دوردست انتقال يابد وبا اين عمل وسعت پراكندگي گياه پيوسته افزايش مي‌يابد.

برداشت محصول در اواخر اسفند تا اوايل ارديبهشت ماه سال دوّم صورت مي‌گيرد .

در اين هنگام ، ريشه به حداكثر رشد خود رسيده و به اندازه كافي گوشتدار شده است ولي اگر ديرتر اقدام به اين كار شود ، نه تنها به علت چ

ادامه نوشته

تیره بارهنگ و خواص درمانی آن

 

تیره بارهنگ و خواص درمانی آن

 

تیره بارهنگ plantaginaceae

 

http://i28.tinypic.com/scxoyd.jpg

 

 

 

 

 

تیره بارهنگ که گیاهان آن وضع پراکنده در نقاط مختلف کره زمین دارند از 3 جنس و متجاوز از 200 گونه تشکیل مییابد. تعداد بیشتر گونه های آن نیز به جنس Plantago تعلق دارد. گیاهان عموماً علفی و بندرت دارای اعضای کم و بیش چوبی شده میباشند.

در بین آنها انواعی که تعلق به جنس Plantago دارند. از آنها نیز کم و بیش استفاده های درمانی بعمل می آید به دو صورت کاملاً متمایز از یکدیگر دیده می شوند مانند آنکه گونه های متعلق به محیط مرطوب عموماً برگهای پهن و گسترده بر روی زمین ولی انواع متعلق به نواحی گرم و خشک برگهائی با بریدگیهای عمیق یا منقسم واقع در طول ساقه دارند. گلهای آنها منظم مرکب از قطعات 4 تایی نر - ماده یا دارای یکی از اجزای اصلی گل (پرچم یا مادگی) پلی گام ، به رنگهای مختلف مجتمع به صورت سنبله های فشرده یا استوانه ای شکل است. در هر گل آنها کاسبرگ یا 4 گلبرگ پیوسته به هم و 4 پرچم (بندرت 1و2) دیده میشود. مادگی آنها از 2 برچه (بندرت یک برچه) تشکیل می یابد که مجموعاً تخمدانی 2 خانه یا یک خانه و محتوی یک یا تعداد زیادی تخمک نیمه واژگون با تمکن محوری بوجود می آورند در بعضی از این گیاهان نیز پیدایش جدارهای فرعی در داخل تخمدان سبب ازدیاد خانه های آن می شود. میوه این گیاهان به اشکال مختلف مجری یا فندقه و محتوی دانه های آلبومن دار متعدد است.

تیره بارهنگ دارای جنس های زیر است:

 

 

Plantago Psyllium (اسفرزه):گیاهی علفی ، یکساله به ارتفاع 10تا35 سانتیمتر که به حالت وحشی در نواحی مختلف مختلف مدینترانه ،شمال آفریقا و جنوب غربی آسیا منجمله ایران می روید.از مشخصات آن این است که برگ هایی باریک ،دراز ، نوک تیز و مجتمع به وضع متقابل یا سه تایی بر روی ساقه دارد.گل های آن به صورت سنبله هاییبر روی پایه بلند ظاهر می گردد، دارای براکته های باریک در قاعده گل آذین اند.میوه اش پوشینه شکوفا دو خانه است.

این گیاه و دو گونه دیگر آن به نام های P.cynops L. P.indica L. , P.ramosa از نظر درمانی به مصارف مشابه می رسند. مخلوط دانه این گیاهان ،در بازرکانی تحت عنوان اسفرزه در معرض استفاده قرار می گیرد.

خواص درمانی :از دانه گیاهان مذکور در رفع یبوست های مقاوم ،اسهال های ساده ، درد های ناشی از التهاب کلیه و مثانه و همچنین در خون آمدن از ریه استفاده به عمل می آید.

Plantago coronopus L.:

گیاهی است یکساله یا دو ساله که اغلب در ماسه زار ها ودشت های سواحل دریاها ،اراضی دارای شوره و نواحی گرم می روید.از مشخصات آن این است که برگ های آن در قاعده ساقه واقع است و پهنک آن نیز عموما باریک ،دراز و منقسم به تقسیمات عمیق یا دندانه دار می باشد.گل های آن مجموعا سنبله های باریک ودرازی به وجود می آورند که هر یک بر روی پایه بلندی منتهی به ناحیه یقه، واقع است.میوه آن کوچک ، محتوی 3تا5 دانه قهوه ای است.

خواص درمانی : کلیه قسمت های گیاه اثر مدر دارد . از دانه اش نوعی کولیر ،جهت رفع ورم چشم تهیه می شود.

Plantago major L.:

نام‌هاي‌ رايج‌: بارتنگ‌، بارهنگ‌ كبير، لسان‌ الحمل‌، لسان‌ الحمل‌كبير، رماج‌ولك‌، چرغول‌.

بارهنگ گیاهی است پایا، ظاهراً بی کرک یا کمی کرکپوش با بن و ریشه‌ای کوتاه است. سابقه آن به طول ۷۰-۱۰ سانتی متر، متعدد ایستاده یا خیزان، فاقد شیار، مساوی یا کمی بلندتر از برگ‌ها است. برگ‌های آن تماماً طوقه‌ای، تخم مرغی پهن با ۹-۳ رگبرگ قوی و برجسته، کامل یا در حاشیه سینوسی، بی کرک یا کرکپوش، دارای دمبرگ نسبتاً بلند. گل‌ها سبز متمایل به قهوه‌ای، کوچک مجتمع در خوشه‌های دراز استوانه‌ای. موسم گلدهی گیاه اردیبهشت تا شهریورماه است. دانه‌های این گیاه تیره رنگ، کوچک و تخم مرغی شکل و در میوه‌ای پوستینه که به صورت کپسول تخم مرغی بوده و دارای ۲ خانه و محتوی ۸-۴ دانه‌است قرار دارند. دانه‌ها را از اواسط فصل بهار به بعد جمع آوری می‌نمایند

ترکیبات شیمیایی:

برگ‌ و ريشه‌ بارهنگ‌ كبير داراي‌ موسيلاژ، صمغ‌، اسيدهاي‌ آلي‌، تانن‌، انورتين‌،امولسيون‌ و گلوكوزيدي‌ به‌نام‌ اوكوبين‌، دياستاز، هتروزيد، مواد رنگي‌،

ساكارز (درتخم‌)، پكتين‌، اسيد سيتريك‌، ساپوزيد (در برگ‌) و در خاكستر آن‌ املاح‌ مختلف‌سديم‌، منيزيم‌، پتاسيم‌ به‌طور فراوان‌ موجود است‌.دانه بارهنگ دارای چربی، صمغ، موسیلاژ، ترکیبات گلوکزیدی است.

قسمت‌ مورد استفاده‌ بارهنگ‌ برگهاي‌ خشك‌ شده‌ و بندرت‌ تازه‌، دانه‌ و ريشه‌آن‌ است‌. برگهاي‌ آن‌ در بهار تا پيش‌ از زمان‌ گل دادن‌ جمع‌آوري‌ مي‌شود و به‌سرعت‌در آفتاب‌ در 40 تا 50 درجه‌ سانتيگراد بايد خشكانده‌ شود.

محل رویش

گیاه بارهنگ در منطقه وسیعی از دو قاره اروپا و آسیا و همچنین شمال آفریقا و آمریکای شمالی می‌روید. در ایران تقریباً در تمام نقاط می‌روید.

خواص‌ درمانی ‌: طبع‌ بارهنگ‌ سرد و خشك‌ است‌.

بارهنگ‌ كبير داراي‌ خواص‌ قابض‌، تب‌بر، تونيك‌، نرم‌كننده‌، تصفيه‌كننده‌خون‌، ضد اسهال‌، محرك‌، معرق‌، مدر، ضد رماتيسم‌ و ضد اسهال‌ خوني‌، ضدالتهاب‌ كليه‌ و مثانه‌، و ضد باكتري‌ است‌.

بارهنگ‌ كبير در موارد خونرويهاي‌ ريوي‌، وجود خون‌ در اخلاط‌، عفونتهاي‌مجاري‌ تنفسي‌، التهابات‌ چشمي‌، بيماريهاي‌ كبدي‌، زردي‌، استفراغ‌، رفع‌ناراحتي‌هاي‌ آسم‌ مرطوب‌ و برونشيتي‌، اسهال‌هاي‌ ساده‌ و خوني‌، ورم‌ مخاط‌دهان‌، درد دندان‌، التيام‌ زخم‌، كوليك‌، مالاريا، سوزاك‌، احساس‌ سوزش‌ در لوله‌مري‌، نزله‌ مجاري‌ ادرار و دستگاه‌ هضم‌، رفع‌ تحريكات‌ در نزله‌هاي‌ مزمن‌ برونشها استفاده‌ مي‌گردد.

در استعمال‌ خارجي‌ بكار بردن‌ كِرِم‌ بارهنگ‌ در معالجه‌ جوشهاي‌ صورت‌،جوش‌ غرور، جوش‌ ناحيه‌ بيني‌، زنخدان‌ و گونه‌ها و زخم‌هاي‌ جلدي‌ توصيه‌ شده‌است‌.

جوشانده‌ 10 گرم‌ ريشه‌ يا برگ‌ بارهنگ‌ در 150 گرم‌ آب‌ به‌صورت‌ حمام‌ چشم‌در رفع‌ ورم‌ پلك‌ و ورم‌ ملتحمه‌ مفيد است‌.

برگ‌ تازه‌ و له‌ شده‌ بارهنگ‌ اثر خنثي‌كنندگي‌ سم‌ حشرات‌ و گزيدگي‌ زنبور داردو جهت‌ رفع‌ خارش‌ و تحريكات‌ پوستي‌ استفاده‌ مي‌شود.

از جوشانده‌ 100 گرم‌ ريشة‌ بارهنگ‌ در يك‌ ليتر آب‌ به‌صورت‌ غرغره‌ براي‌درمان‌ گرفتگي‌ صدا و تورم‌ خرخره‌ استفاده‌ مي‌شود.

جوشانده‌ برگ‌ تازه‌ بارهنگ‌ چند ساعت‌ در آب‌ زخم‌ها را از آلودگي‌ حفظ‌مي‌كند و باعث‌ سرعت‌ التيام‌ و بهبود زخم‌ مي‌گردد.

جوشانده‌ مقداري‌ برگ‌ بارهنگ‌ (به‌مدت‌ 5 دقيقه‌) در شير پس‌ از صاف‌ كردن‌ وسرد شدن‌ به‌ پوست‌ صورت‌ ماليده‌ مي‌شود. كه‌ باعث‌ نرم‌ و شاداب‌ شدن‌ پوست‌ وجلوگيري‌ از بروز ناراحتيهاي‌ ناشي‌ از گرما و اشعه‌ خورشيد مي‌گردد.

جوشانده‌ برگ‌ بارهنگ‌ در استعمال‌ داخلي‌ براي‌ جلوگيري‌ از خونريزي‌ بواسيرو زيادي‌ خون‌ عادت‌ ماهيانه‌ زنان‌ مفيد است‌.

جوشانده‌ دانه‌ بارهنگ‌ در استعمال‌ داخلي‌ در رفع‌ اسهال‌، رفع‌ بيماريهاي‌التهاب‌ كليه‌ و مثانه‌ استفاده‌ مي‌گردد.

دم‌ كرده‌ يا جوشانده‌ ملايم‌ 2 تا 4 گرم‌ برگ‌ بارهنگ‌ به‌عنوان‌ تب‌ بر و دارو جهت‌رفع‌ نزله‌هاي‌ ششي‌ مصرف‌ مي‌شود.

از دم‌ كرده‌ يا جوشانده‌ 2 تا 4 گرم‌ برگ‌ بارهنگ‌ به‌عنوان‌ داروي‌ رفع‌ درد دندان‌و رفع‌ درد گوش‌ و رفع‌ سردرد مي‌توان‌ استفاده‌ نمود.

از دم‌ كرده‌ 2 تا 4 گرم‌ از دانه‌ بارهنگ‌ به‌عنوان‌ داروي‌ ضد تشنج‌ مصرف‌مي‌نمايند.

ضماد حاصل‌ از برگ‌ بارهنگ‌ به‌صورت‌ موضعي‌ به‌عنوان‌ داروي‌ ضدبواسيراستفاده‌ مي‌شود.

دو مشت‌ برگ‌ بارهنگ‌ را در يك‌ ليتر آب‌ جوش‌ دم‌ كنيد. از اين‌ دم‌كرده‌ براي‌درمان‌ اسهال‌ و اسهال‌ خوني‌، ورم‌ امعاء روزانه‌ 5 تا 6 فنجان‌ بنوشيد. از دم‌ كرده‌فوق‌الذكر در موارد برونشيت‌ و تنگي‌ نفس‌ نيز به‌كار مي‌رود.

جوشانيده‌ 25 تا 50 گرم‌ ريشه‌ يا برگ‌ بارهنگ‌ در دو ليوان‌ آب‌ پس‌ از هرغذايك‌ استكان‌ با كمي‌ شكر براي‌ درمان‌ آسم‌، برونشيت‌ مزمن‌، خونريزي‌ ريه‌(هموپتيزي‌) تناول‌ نماييد.

دم‌ كرده‌ يا جوشانده‌ 50 گرم‌ برگ‌ بارهنگ‌ در يك‌ ليتر آب‌ براي‌ درمان‌ اسهال‌ ويا در موارد تنگي‌ نفس‌ و التهابات‌ ريوي‌ به‌كار مي‌رود.

تأثيرگياه بارهنگ در درمان بيماري ها :

فيبرهاي نوعي گياه دارويي به نام بارهنگ

ادامه نوشته

ديفن باخيا

سرزمين اصلي: نواحي حاره آمريکا، برزيل

و کلمبيا.

ديفن باخياDIEFFENBACHIA براي اغلب خانواده‏ها نامي آشناست. گياهي است هميشه سبز که سي گونه دارد.

ديفن باخياي آمونا D_AMOENA

به نواحي حاره آمريکا تعلق دارد. اين گونه، به طور متوسط شصت تا صد و بيست سانتي‏متر رشد مي‏کند. برگهايش سبزند و لکه‏هاي سفيد يا کرم دارند. طول برگهاي آمونا پنجاه تا شصت سانتي‏متر است.

گونه ديگري به نام پيکتا D_PICTA که بومي برزيل و کلمبياست، برگهايي به رنگ سبز همراه با لکه‏هاي سفيد، کرم و يا نقره‏اي دارد.

گونه پيکتا چهل سانتي‏متر رشد مي‏کند و طول برگهايش سي سانتي‏متر است.

در بعضي از واريته‏هاي پيکتا دمبرگها، شيري‏رنگند.

روش پرورش ديفن باخيا

گرما:

به طور کلي گياهي گرمادوست است و در زمستان مناسبترين درجه حرارت 13 تا 18 درجه سانتي‏گراد و در تابستان بيشتر از بيست و چهار درجه سانتي‏گراد است.

موقعي که هوا خيلي گرم باشد، بهتر است به طور مرتب آب روي برگهايش پاشيده شود.

در هواي گرم اگر غبارپاشي نشود، برگهايش قهوه‏اي گشته، خود را جمع نموده و مي‏ريزند. در اين صورت بهتر است آن را به محل خنک منتقل کرده و آب بيشتري به آن بدهيد.

در مورد اسپري کردن آب روي برگهايش به اين نکته توجه داشته باشيد که وقتي نور آفتاب روي برگهايش قرار دارد، نبايد آنها را خيس کرد، زيرا در اين صورت دچار سوختگي برگ گشته و روي پهنک‏برگ لکه‏هاي قهوه‏اي ظاهر خواهد شد.

نور:

دوستدار محيطي سايه‏روشن است. مناسبترين موقعيت، زماني فراهم مي‏آيد که در محلي پرنور و به دور از تابش مستقيم آفتاب قرار داشته باشد.

در صورتي که در محل کم نور و سايه براي مدت طولاني قرار گيرد، ساقه‏ها و برگهايش استحکام خود را از دست داده و رشد بي‏رويه مي‏کنند. در اين صورت گياه زشت و بدقواره مي‏شود و ساقه‏هايش خود را مي‏اندازند. در محيط بسيار پرنور که نور آفتاب براي اين گياه مزاحمت ايجاد مي‏کند، برگها زيبايي و جلوه خود را از دست داده، دچار آفتاب‏سوختگي خواهند شد.

علامت آفتاب‏سوختگي، خشکي و قهوه‏اي شدن لبه و اطراف برگهاست.

آبياري:

نيازش به آب متوسط است. در تابستان هر هفته دو تا سه بار و در زمستان فقط يک بار به آن آب بدهيد.

روش دقيقتر براي پيدا کردن زمان آبياري ديفن‏باخيا آن است که اجازه بدهيد سطح خاک خشک شود. هر وقت خاک رطوبت خود را از دست داد و خشک شد، به آن آب بدهيد. آب کم، موجب توقف رشد و ريزش برگها مي‏گردد. البته ريزش برگهاي ديفن باخيا ممکن است علتهاي ديگري نيز داشته باشد.

ديفن باخيا به آب زياد حساسيت دارد. اگر به طور بي‏رويه به آن آب بدهيد، خيلي زود دچار پوسيدگي ساقه مي‏گردد.

يک قارچ بيماري‏زا به نام «بوتري‏تيس» در مواقعي که رطوبت هوا زياد بوده و گياه در سرما قرار داشته باشد، يا آب زيادي به آن داده باشيد، آبکي و لهيده شدن و پوسيدگي برگ و ساقه را به وجود مي‏آورد. ضمنا برگهاي پاييني زرد مي‏شوند. بنابراين بهتر است جنس خاک و محلي را که گياه در آن قرار دارد، از نظر نور و درجه حرارت بشناسيد و با دقت و رعايت برنامه زمانبندي شده، به آن آب بدهيد.

خاک:

مناسبترين خاک براي ديفن باخيا مخلوطي است از سه قسمت خاک جنگلي، خاک برگ، و يک قسمت خاک معمولي باغچه.

کودپاشي:

از اوايل بهار تا اواسط پاييز هر هفته يک بار به غلظت 3 گرم در ليتر کود تقويتي را در آب حل نموده و به گياه بدهيد.

تکثير:

الف ـ در بهار قلمه‏هايي به طول ده سانتي‏متر از ساقه برداشته و به صورت عمودي در ماسه قرار دهيد. (شکل 1)

(شکل 1)

ب ـ در بهار قلمه‏هايي به طول پنج سانتي‏متر از ساقه‏هاي ضخيم که داراي چند جوانه هستند، برداشت کرده و به صورت افقي در ماسه قرار دهيد. (شکل 2)

(شکل 2)

ج ـ پاجوشهايي که کنار پايه اصلي سبز مي‏شوند، از گلدان خارج کرده و به گلدان ديگري منتقل کنيد. (شکل 3)

(شکل 3)

نکات مهم در نگهداري

ديفن باخيا

ريزش برگهاي ديفن باخيا مهمترين مشکل نگهداري اين گياه است. البته در ديفن باخياهاي مسن، ريزش برگهاي پاييني تا حدودي امري طبيعي است.

با رعايت نکاتي که گفتيم، مي‏توان از ريزش بر

ادامه نوشته

نحوه کشت توت فرنگی

نحوه کشت توت فرنگی

راهنمای کشت توت فرنگی

تاريخچه توت فرنگي:

توت فرنگي ميوه اي نسبتا جديد است که تا 250-300 سال قبل به اين شکل امروزي وجود نداشت و بيشتر موارد استفاده دارويي داشته است. در قرن چهاردهم در فرانسه توت فرنگي هاي وحشي از جنگل به زمين زراعتي منتقل شد و از آن به عنوان يک گياه اهلي استفاده گرديد. در جنگلهاي شمال ايران توت فرنگي وحشي بطور فراوان يافت مي شود. بنظر مي رسد که اولين رقم اصلاح شده در زمان صدارت اتابک اعظم از فرانسه به ايران آمد و به نام اتابکي خوانده شد.

 

مشخصات گياه شناسي و ارقام موجود توت فرنگي:

توت فرنگي از جنس فراگاريا (Fragaria) و گونه رژا (Resea) بوده که امروزه از گونه هاي شيلنسيس (Chilensis) و ويرجينيا (Virginia) و هيبريد بين ايندو يعني اناناس (ananasae)

عموما گياهاني علفي باساقه هاي رونده يا استولون هستند.برگها مشتمل بر سه برگچه خشن و کرک دار برنگ سبز تيره بوده که در برخي از ارقام شفاف مي باشند. ساختمان گل شامل 5 گلبرگ سفيد که در قسمت تحتاني خود به يک زائده کوچک متصل است، کاسه گل شامل 5 کاسبرگ سبز رنگ بوده که در قسمت تحتاني تقريبا به يکديگر جوش خورده مي باشند. تعداد کاسبرگها در برخي از ارقام زراعتي ممکن است بيش از 5 عدد باشد. پرچمها به تعداد 20 عدد يا کمي بيشتر يا کمتر است. مادگي به تعداد زياد و بصورت مارپيچي بر روي نهنج قرار گرفته است و در مجموع و همراه با نهنج فرم نسبتا کشيده اي را تشکيل مي دهد. مادگي از فندقه هاي جدا از يکديگر که هر کدام داراي تخمدان با شکل راست و کوتاه مي باشد تشکيل شده است. در هر تخمدان يک تخمک وجود دارد و در واقع بذر به تعداد فندقه ها توليد مي شود. گل در واقع دو چنسه و پس از تلقيح گلبرگها ريزش کرده و نهنج بتدريج رشد و گوشتي شکل مي گيرد و ميوه بمرور زمان آبدار شده و از حالت اسيدي به قندي تبديل مي شود. اگر لقاح ناقص باشد تعداد فندقه ها محدود و چه بسا تقارن ميوه حفظ نمي شود.

ارقام توت فرنگي به گروه ارقام بهاره يعني بوته هايي که در سال يکبار ميوه مي دهند و ارقام چهار فصله که در سال بيش از يکبار ميوه مي دهند، تقسيم مي گردند. مهمترين ارقام بهاره عبارتند از گورلا، آليسو، تيوگو، رد گانتلت، اسيتا، کاتس کيل، فرسنا

ارقام چهار فصله: اين ارقام بسيار قوي الرشد و خزنده بوده و از اواخر ارديبهشت تا اواخر تابستان و گاهي اوايل پاييز ميوه مي دهند. ميوه ها ريز و به تعداد زيادتري در هر بوته توليد مي شوند. ارقام چهار فصله مانند: استرا، هومي جنتو مي باشد.

ازدياد توت فرنگي: ازدياد بطريق جنسي و غير جنسي صورت مي گيرد. استفاده زراعي مي گردد.

 

نحوه تکثیر

 

الف) ازدياد جنسي:

ازدياد توت فرنگي بوسيله بذر مخصوص ارقامي است که طبيعتا توليد ساقه رونده نمي کنند و يا ارقامي که ساقه هاي رونده کمي دارند و همچنين جهت توليد ارقام جديد از روش ازدياد بذري استفاده مي شود.

ب) ازدياد غير جنسي:

در ازدياد غير جنسي که تقسيم بوته خوانده مي شود بوته هايي را که خوب رشد کرده و قوي هستند پس از خارج کردن از زمين به چند بوته کوچکتر که هر کدام داراي مقداري ريشه مي باشند تقسيم کرده و سپس آنها را در محل اصلي نشاء مي کنند. در اين روش بايد از بوته هاي سالم پايه هاي مادري استفاده گردد. روش ازدياد از طريق ساقه هاي رونده بدين صورت مي باشند که پس از ريشه دار شدن ساقه هاي رونده در تابستان از بوته مادري جدا و در محل

سايه نشاء کرده و سپس در فصل پاييز بوته هاي انتخابي را به زمين اصلي انتقال مي دهند.

 

 

شرايط خاک و شرايط محيطي رشد توت فرنگی:

توت فرنگي گياهي است که در خاکهاي مختلف تقريبا سازگار است با اين وجود خاکهاي عميق نرم با بافت شني رسي را ترجيح مي دهد. بهترين PH مناسب براي توت فرنگي 5/5 تا 5/6 مي باشد. اگر ميزان آهک خاک از حد مجاز بيشتر باشد عارضه کلروز يا زرد شدن برگها بروز خواهد کرد. از لحاظ آب و هوا در شرايط مرطوب و شرايط نسبتا گرم محصول دهي مناسب خواهد داشت. در شرايط گرم و مرطوب بايد آب کافي در اختيار گياه قرار گيرد و همچنين ارقام مقاوم به گرما انتخاب گردد. در ارتفاع 400 تا 800 متري از سطح دريا مي تواند رشد مناسبي داشته باشد. نيمه مقاوم به سرما بدون پوشش کاه و کلش مي تواند تا 5- درجه سانتي گراد را تحمل نمايد ولي با پوشش ويژه تا -18 درجه سانتي گراد را متحمل است. از نظر نياز سرمايي جزء گياهان کم نياز به سرما تقسيم بندي مي شود بطوريکه در 200 تا 400 ساعت دماي کمتر از 7 درجه سانتي گراد نياز سرمايي و ناچيز آن منتفي مي گردد. سطحي بودن ريشه ها که معمولا تا عمق 15 تا 20 سانتي متري خاک توزيع مي گردد گياه را حساس به کم آبي مي کند. جهت توليد محصول بهاره بايد از ارقامي استفاده گردد که طالب روزهاي کوتاه و نياز دمايي پائين تري باشند تا گل انگيزي و محصول دهي آنها بخوبي انجام گيرد.

در ارقام 4 فصله روز کوتاهي يا روز بلندي و همچنين پائين بودن و بالا بودن درجه حرارت زياد مطرح نيست و اين گروه از توت فرنگيها معمولا در شرايط مختلف براحتي گل مي دهند.

 

پيش رس کردن توت فرنگي:

توت فرنگي طبيعتا از ميوه هاي نوبرانه و از اولين ميوه هاي است که در بهار به بازار عرضه مي شود. در حالت معمولي و در مناطق معتدل زمان برداشت ميوه در اواخر ارديبهشت ماه تا اوايل تير است ولي امروزه با فن آوري هاي خاصي مي توان زمان رسيدن ميوه را به جلو انداخت. به عبارت ديگر مي توان با استفاده از وسائل و امکانات امروزي اقدام به پيش رس کردن و توليد توت فرنگي خارج از فصل نمود و عرضه توت فرنگي را مدت طولاني تري ادامه داد . البته هزينه هاي اضافي که براي پيش رس کردن ايجاد مي شود به علت قيمت بيشتري که محصول نوبرانه دارد جبران خواهد شد.

پيش رس کردن توت فرنگي در گلخانه:

مطمئن ترين وسيله براي پيش رس کردن استفاده از گلخانه است. مشکل استفاده از گلخانه در درجه اول هزينه سنگين احداث گلخانه و نياز به تخصص و تجربه کافي براي کشت توت فرنگي در گلخانه است.

براي اين منظور مي توان نشاء توت فرن

ادامه نوشته

کاکتوس ها

کاکتوس ها

 

کاکتوس در حقیقت شتر دنیای گیاهان است. زیرا آب و مواد غذایی را در خود ذخیره نموده و برای روزهای کم غذایی و کم آبی به مصرف میرساند.و در مقابل گرما و خشکی و کم غذایی مقاومت خوبی را از خود نشان میدهد.بطور کلی آب مازاد در تنه و برگهای گیاه ذخیره میشود و گاهی تا یکسال در مقابل خشکی از خود مقاومت نشان میدهد.آنهایی که آب را در برگها ذخیره میکنند دارای برگهای مویی میباشند که این موها مانع تبخیر آب از سطح برگ می شود.

کاکتوسها دارای گونه های فراوانی هستند که آنها را به سه گروه تقسیم میکنند . پرسکیازها که دارای برگ و ساقه می باشند وگروه دوم اپفیتها وگروه سوم کاکتوسهای بیابانی که دو گروه آخر فاقد برگ یا برگهای بسیار کوچک می باشند.

تمام کاکتوسها خار دار نیستند و همگی دارای سلولهایی با روزنه های هوایی در سطح پوست میباشند. زندگی این گیاه بر اساس خشکسالی ، کمبود مواد غذایی و گرمای شدید تابستان بنا شده است و در گرمای فصل تابستان گیاه به خواب میرود و هوای خنک موجب به گردش در آمدن شیره گیاهی و ایجاد گل می شود.

برای آشنایی بهتر با کاکتوسها آنها را به دو دسته کاکتوسهای بیابانی و کاکتوسهای جنگلی تقسیم می کنیم.

 

 

1- گروه کاکتوسهای بیابانی :

بومی منطق گرم و بیابانی هستند و بر عکس اسم آنها فقط تعداد محدودی می توانند در بستر شنی و سنگلاخ زندگی کنند . صدها گونه از کاکتوسها جزء این گروه هستند و اغلب آنها از طریق قلمه تکثیر می یابند و در ماههای مهر تا اسفند احتیاج به آبیاری ندارند و در تمام مدت احتیاج به نور مستقیم خورشید دارند و در غیر این صورت قادر به تولید گل نخواهند بود .

 

 

2- گروه کاکتوسهای جنگلی :

این گروه بومی منطق گرم و جنگلی استوایی بوده و روی تنه درختان جنگلی به صورت اپیفیت زندگی میکنند .این گیاهان کمتر جنبه زینتی داشته و با برگهای پهن و ساقه های رونده آنها را میتوان شناخت .در زمستان برخی از آنها احتیاج کمی به آبیاری دارند و در تابستان هم بایستی از تابش مستقیم آفتاب محفوظ بماند

 

 

 

 

طرز نگهداری کاکتوس بیابانی :

 

• درجه حرارت :درجه حرارت مود نیاز در فصل بهار تا پاییز 14 تا 21 درجه و در زمستان آنرا به داخل آپارتمان و در محل پر نوری که درجه حرارت حدود 15-10 درجه باشد ، منتقل میکنند.

 

 

• آبیاری :

در ماه فروردین مقدار آبیاری را افزایش داده و از خرداد به بعد آبیاری بطور متوسط انجام میپذیرد .در هر صورت بین دو آبیاری بایستی سطح گلدان نسبتا خشک شود و در اواخر تابستان آب آنرا کم کردهو از مهر ماه به بعد آب آن قطع می شود و فقط در مواقعی که گیاه ممکن است چروک بردارد اقدام به آبیاری سبک میکنند. چنانچه آب محلی سنگین است بایستی از آب باران استفاده کرد .

 

 

• تغییر گلدان :

گیاهان جوان را در فروردین هر سال تغییر گلدان میدهند ، ولی گیاهان بزرگ احتیاج به تغییر گلدان ندارند . فقط در مواقع ضرورت گلدان آنرا به گلدان بزرگتری که تنها دو سانت از گلدان قبلی بزرگتر باشد تبدیل میکنند . در مورد اپیفیلوم نبایسیتی گلدان را تعویض نمود زیرا در صورتی گل میدهد که ریشه متراکم باشد .

 

 

• تکثیر:

 

قلمه های برگی یا جوانه های کناری آن بخوبی ریشه میدهند. هنگام قلمه زدن بهار و تابستان است و باید توجه کرد ( نکته مهم در تکثیر )که قلمه را بایستی به مدت سه تا چهار روز در هوای آزاد نگهداشته و حتی قلمه های بزرگ را یک تا دو هفته نگهداشته و در بستر شن و خاک و برگ پوسیده که در زیر بستر ، کود پوسیده و خاک و شن ریخته شده ، قلمه می زنند .

روش دیگر تکثیر به وسیله بذر است که در حرارت 21 تا 25 درجه در بهار کاشته می شود.

 

 

 

انواع کاکتوسهای بیابانی :

گونه استروفیتوم یا کاکتوس شاخ بزی :

دارای ساقه هایی است که در مجموع یک کره چند پهلو را درست کرده و نقطه های سفیدی به شکل نوار بر روی سطوح هشت گانه آن دیده می شود و تسمه های تابداری سطح آنرا پوشانده است . در آبیاری آن باید دقت کامل شود . نوع دیگر آن استروفیتوم میریوستیگما یا کلاه اسقف ، دارای پنج تا شش قسمت و مجموعا به شکل کرهای چندپهلو می باشد که از قسمت فوقانی آن یک تاج طلا یی خارج شده و سطح کره را نقاط سفید رنگی پوشانده است.

 

 

گونه کاما ای سراوس :

از انواع آن کاکتوس بادام زمینی که ساقه های آن شبیه به انگشت و به تعداد زیاد از یک محور خارج شده و دارای گل قهوه ای رنگ گل سرخی مانند است .سطح برگها را بر آمدگیهای سفید رنگی پوشانده و آنرا خارهای نرمی گرفته است .

 

 

گونه سفالو سرئوس سنیلیس :

بنام کاکتوس پیرمرد شناخته شده و دارای تارهای سفید رنگی است که همچون کلاه گیس بر سر گیاه نهاده اند . دارای ساقه ستون مانندی است که اطراف آنرا تارهای سفیدی پوشانده است . در زمستان به آب کمی احتیاج دارد و در تابستان لازمست مرتبا آبیاری شود . در بعضی از انواع آن از وسط سر این گیاه خارهای سفید نوک تیزی خارج شده که دست را آزار میدهد .

 

 

کلئیستو کاکتوس :

ساقه های بلند و استوانه ای دارد که سطح آنرا پرزهای سفیدی پوشانده و از تعریق گیاه جلوگیری می کند. دارای نقطه های در سطح بدنه است که خطوط راه راه برجسته ای را تشکیل داده و آنرا بنام کاکتوس مشعل نقره ای نامیده اند.

 

 

گونه های سرئوس :

که بنام کاکتوس ستونی مشهورند و ارتفاع آنها به 70 سانت میرسد و دارای بلورهای برجسته و خارهای تیز در سرتا سر آن پوشیده شده است. ساقه ستونی آن شش تا هشت پهلو میباشد . در زمستان احتیاج به هوای گرم حدود 15 تا 17 درجه دارد .

 

 

اکینو کاکتوس گروسنی :

 

بنام بشکه طلایی مشهور شده ، دارای ساقه کروی و تیغه های برجسته ای که لبه تیغه ها را تعداد بسیار زیادی خارهای زرد فرا گرفته است. در زمستان به آب کمی نیاز دارد . فقط در اواسط تابستان باید با حفاظ کم رنگی در مقابل آفتاب آنرا محفوظ نمود و کود پوسیده دامی لازم دارد.

 

 

اکینو سرئوس پکتیناتوس :

دارای ساقه استوانه ای با شیارهای طولی و نقاط برجسته در مسیر این شیارها با خارهای بسیا روی هر برجستگی میباشد . دارای گلهای سرخ و صورتی زیبایی است که در کنار و پهلوی ساقه روی شاخه فرعی ظاهر میشود. خاک گلدان باید دارای مقدار زیادی ریگ و شن و تورب باشد .

 

 

 

فروکاکتوس لاتیس پینوس :

که بنام کاکتوس قلاب ماهیگیری نامگذاری شده . ساقه آن کروی ، هشت پر و به رنگ خاکستری مایل به سبز و شبیه به هندوانه خاردار است و رشته هایی که تمام سطح کره را پوشانده مانند قلاب ماهیگیری میباشد .

 

 

اسپوستوآ لاناتا :

آنرا بنام پیرمرد پروای نامگذاری کرده اند . دارای ساقه استوانه ای و دارای شیارزهای برجسته طولی و سطح ساقه و شیارها را موهای نرم نقره ای پوشاننده .

اکینو فوسولو کاکتوس :

دارای ساقه کروی چین داری است که سطح آنرا زائده های طویل بسیاری پوشانده و بنام کاکتوس مغزی نامگذاری شده است .

 

 

ادامه نوشته

گل کاری ديفن باخیا

گل کاری ديفن باخیا

 

نام خانوادگي: آراسه  ARACEAE

سرزمين اصلي: نواحي حاره آمريکا، برزيل

و کلمبيا.

ديفن باخياDIEFFENBACHIA براي اغلب خانواده‏ها نامي آشناست. گياهي است هميشه سبز که سي گونه دارد.

ديفن باخياي آمونا D_AMOENA

به نواحي حاره آمريکا تعلق دارد. اين گونه، به طور متوسط شصت تا صد و بيست سانتي‏متر رشد مي‏کند. برگهايش سبزند و لکه‏هاي سفيد يا کرم دارند. طول برگهاي آمونا پنجاه تا شصت سانتي‏متر است.

گونه ديگري به نام پيکتا D_PICTA که بومي برزيل و کلمبياست، برگهايي به رنگ سبز همراه با لکه‏هاي سفيد، کرم و يا نقره‏اي دارد.

گونه پيکتا چهل سانتي‏متر رشد مي‏کند و طول برگهايش سي سانتي‏متر است.

در بعضي از واريته‏هاي پيکتا دمبرگها، شيري‏رنگند.

روش پرورش ديفن باخيا

گرما:

به طور کلي گياهي گرمادوست است و در زمستان مناسبترين درجه حرارت 13 تا 18 درجه سانتي‏گراد و در تابستان بيشتر از بيست و چهار درجه سانتي‏گراد است.

موقعي که هوا خيلي گرم باشد، بهتر است به طور مرتب آب روي برگهايش پاشيده شود.

در هواي گرم اگر غبارپاشي نشود، برگهايش قهوه‏اي گشته، خود را جمع نموده و مي‏ريزند. در اين صورت بهتر است آن را به محل خنک منتقل کرده و آب بيشتري به آن بدهيد.

در مورد اسپري کردن آب روي برگهايش به اين نکته توجه داشته باشيد که وقتي نور آفتاب روي برگهايش قرار دارد، نبايد آنها را خيس کرد، زيرا در اين صورت دچار سوختگي برگ گشته و روي پهنک‏برگ لکه‏هاي قهوه‏اي ظاهر خواهد شد.

نور:

دوستدار محيطي سايه‏روشن است. مناسبترين موقعيت، زماني فراهم مي‏آيد که در محلي پرنور و به دور از تابش مستقيم آفتاب قرار داشته باشد.

در صورتي که در محل کم نور و سايه براي مدت طولاني قرار گيرد، ساقه‏ها و برگهايش استحکام خود را از دست داده و رشد بي‏رويه مي‏کنند. در اين صورت گياه زشت و بدقواره مي‏شود و ساقه‏هايش خود را مي‏اندازند. در محيط بسيار پرنور که نور آفتاب براي اين گياه مزاحمت ايجاد مي‏کند، برگها زيبايي و جلوه خود را از دست داده، دچار آفتاب‏سوختگي خواهند شد.

علامت آفتاب‏سوختگي، خشکي و قهوه‏اي شدن لبه و اطراف برگهاست.

آبياري:

نيازش به آب متوسط است. در تابستان هر هفته دو تا سه بار و در زمستان فقط يک بار به آن آب بدهيد.

روش دقيقتر براي پيدا کردن زمان آبياري ديفن‏باخيا آن است که اجازه بدهيد سطح خاک خشک شود. هر وقت خاک رطوبت خود را از دست داد و خشک شد، به آن آب بدهيد. آب کم، موجب توقف رشد و ريزش برگها مي‏گردد. البته ريزش برگهاي ديفن باخيا ممکن است علتهاي ديگري نيز داشته باشد.

ديفن باخيا به آب زياد حساسيت دارد. اگر به طور بي‏رويه به آن آب بدهيد، خيلي زود دچار پوسيدگي ساقه مي‏گردد.

يک قارچ بيماري‏زا به نام «بوتري‏تيس» در مواقعي که رطوبت هوا زياد بوده و گياه در سرما قرار داشته باشد، يا آب زيادي به آن داده باشيد، آبکي و لهيده شدن و پوسيدگي برگ و ساقه را به وجود مي‏آورد. ضمنا برگهاي پاييني زرد مي‏شوند. بنابراين بهتر است جنس خاک و محلي را که گياه در آن قرار دارد، از نظر نور و درجه حرارت بشناسيد و با دقت و رعايت برنامه زمانبندي شده، به آن آب بدهيد.

خاک:

مناسبترين خاک براي ديفن باخيا مخلوطي است از سه قسمت خاک جنگلي، خاک برگ، و يک قسمت خاک معمولي باغچه.

کودپاشي:

از اوايل بهار تا اواسط پاييز هر هفته يک بار به غلظت 3 گرم در ليتر کود تقويتي را در آب حل نموده و به گياه بدهيد.

تکثير:

الف ـ در بهار قلمه‏هايي به طول ده سانتي‏متر از ساقه برداشته و به صورت عمودي در ماسه قرار دهيد. (شکل 1)

(شکل 1)

ب ـ در بهار قلمه‏هايي به طول پنج سانتي‏متر از ساقه‏هاي ضخيم که داراي چند جوانه هستند، برداشت کرده و به صورت افقي در ماسه قرار دهيد. (شکل 2)

(شکل 2)

ج ـ پاجوشهايي که کنار پايه اصلي سبز مي‏شوند، از گلدان خارج کرده و به گلدان ديگري منتقل کنيد. (شکل 3)

(شکل 3)

نکات مهم در نگهداري

ادامه نوشته

پرورش توت فرنگی

پرورش توت فرنگی

توت فرنگی میوه ای نسبتا جدید است که تا ۲۵۰-۳۰۰ سال قبل به این شکل امروزی وجود نداشت و بیشتر موارد استفاده دارویی داشته است. در قرن چهاردهم در فرانسه توت فرنگی های وحشی از جنگل به زمین زراعتی منتقل شد و ...

 

http://aftab.ir/articles/science_education/agriculture_fishery/images/ccf5668d26a479ffad8d322a803b6bfb.jpg

 

● تاریخچه توت فرنگی:

 

توت فرنگی میوه ای نسبتا جدید است که تا ۲۵۰-۳۰۰ سال قبل به این شکل امروزی وجود نداشت و بیشتر موارد استفاده دارویی داشته است. در قرن چهاردهم در فرانسه توت فرنگی های وحشی از جنگل به زمین زراعتی منتقل شد و از آن به عنوان یک گیاه اهلی استفاده گردید. در جنگلهای شمال ایران توت فرنگی وحشی بطور فراوان یافت می شود. بنظر می رسد که اولین رقم اصلاح شده در زمان صدارت اتابک اعظم از فرانسه به ایران آمد و به نام اتابکی خوانده شد.

 

 

● مشخصات گیاه شناسی و ارقام موجود توت فرنگی:

 

 

توت فرنگی از جنس فراگاریا (Fragaria) و گونه رژا (Resea) بوده که امروزه از گونه های شیلنسیس (Chilensis) و ویرجینیا (Virginia) و هیبرید بین ایندو یعنی اناناس (ananasae) استفاده زراعی می گردد.

 

عموما گیاهانی علفی باساقه های رونده یا استولون هستند.برگها مشتمل بر سه برگچه خشن و کرک دار برنگ سبز تیره بوده که در برخی از ارقام شفاف می باشند. ساختمان گل شامل ۵ گلبرگ سفید که در قسمت تحتانی خود به یک زائده کوچک متصل است، کاسه گل شامل ۵ کاسبرگ سبز رنگ بوده که در قسمت تحتانی تقریبا به یکدیگر جوش خورده می باشند. تعداد کاسبرگها در برخی از ارقام زراعتی ممکن است بیش از ۵ عدد باشد. پرچمها به تعداد ۲۰ عدد یا کمی بیشتر یا کمتر است. مادگی به تعداد زیاد و بصورت مارپیچی بر روی نهنج قرار گرفته است و در مجموع و همراه با نهنج فرم نسبتا کشیده ای را تشکیل می دهد. مادگی از فندقه های جدا از یکدیگر که هر کدام دارای تخمدان با شکل راست و کوتاه می باشد تشکیل شده است. در هر تخمدان یک تخمک وجود دارد و در واقع بذر به تعداد فندقه ها تولید می شود. گل در واقع دو چنسه و پس از تلقیح گلبرگها ریزش کرده و نهنج بتدریج رشد و گوشتی شکل می گیرد و میوه بمرور زمان آبدار شده و از حالت اسیدی به قندی تبدیل می شود. اگر لقاح ناقص باشد تعداد فندقه ها محدود و چه بسا تقارن میوه حفظ نمی شود.

 

ارقام توت فرنگی به گروه ارقام بهاره یعنی بوته هایی که در سال یکبار میوه می دهند و ارقام چهار فصله که در سال بیش از یکبار میوه می دهند، تقسیم می گردند.

 

مهمترین ارقام بهاره عبارتند از گورلا، آلیسو، تیوگو، رد گانتلت، اسیتا، کاتس کیل، فرسنا

 

▪ ارقام چهار فصله:

 

 

این ارقام بسیار قوی الرشد و خزنده بوده و از اواخر اردیبهشت تا اواخر تابستان و گاهی اوایل پاییز میوه می دهند. میوه ها ریز و به تعداد زیادتری در هر بوته تولید می شوند. ارقام چهار فصله مانند: استرا، هومی جنتو می باشد.

 

● ازدیاد توت فرنگی:

 

ازدیاد بطریق جنسی و غیر جنسی صورت می گیرد.

 

الف) ازدیاد جنسی:

 

ازدیاد توت فرنگی بوسیله بذر مخصوص ارقامی است که طبیعتا تولید ساقه رونده نمی کنند و یا ارقامی که ساقه های رونده کمی دارند و همچنین جهت تولید ارقام جدید از روش ازدیاد بذری استفاده می شود.

 

ب) ازدیاد غیر جنسی:

 

در ازدیاد غیر جنسی که تقسیم بوته خوانده می شود بوته هایی را که خوب رشد کرده و قوی هستند پس از خارج کردن از زمین به چند بوته کوچکتر که هر کدام دارای مقداری ریشه می باشند تقسیم کرده و سپس آنها را در محل اصلی نشاء می کنند. در این روش باید از بوته های سالم پایه های مادری استفاده گردد. روش ازدیاد از طریق ساقه های رونده بدین صورت می باشند که پس از ریشه دار شدن ساقه های رونده در تابستان از بوته مادری جدا و در محل سایه نشاء کرده و سپس در فصل پاییز بوته های انتخابی را به زمین اصلی انتقال می دهند.

 

● شرایط خاک و شرایط محیطی رشد توت فرنگی:

 

توت فرنگی گیاهی است که در خاکهای مختلف تقریبا سازگار است با این وجود خاکهای عمیق نرم با بافت شنی رسی را ترجیح می دهد. بهترین PH مناسب برای توت فرنگی ۵/۵ تا ۵/۶ می باشد. اگر میزان آهک خاک از حد مجاز بیشتر باشد عارضه کلروز یا زرد شدن برگها بروز خواهد کرد. از لحاظ آب و هوا در شرایط مرطوب و شرایط نسبتا گرم محصول دهی مناسب خواهد داشت. در شرایط گرم و مرطوب باید آب کافی در اختیار گیاه قرار گیرد و همچنین ارقام مقاوم به گرما انتخاب گردد. در ارتفاع ۴۰۰ تا ۸۰۰ متری از سطح دریا می تواند رشد مناسبی داشته باشد.

 

نیمه مقاوم به سرما بدون پوشش کاه و کلش می تواند تا ۵- درجه سانتی گراد را تحمل نماید ولی با پوشش ویژه تا -۱۸ درجه سانتی گراد را متحمل است. از نظر نیاز سرمایی جزء گیاهان کم نیاز به سرما تقسیم بندی می شود بطوریکه در ۲۰۰ تا ۴۰۰ ساعت دمای کمتر از ۷ درجه سانتی گراد نیاز سرمایی و ناچیز آن منتفی می گردد. سطحی بودن ریشه ها که معمولا تا عمق ۱۵ تا ۲۰ سانتی متری خاک توزیع می گردد گیاه را حساس به کم آبی می کند. جهت تولید محصول بهاره باید از ارقامی استفاده گردد که طالب روزهای کوتاه و نیاز دمایی پائین تری باشند تا گل انگیزی و محصول دهی آنها بخوبی انجام گیرد.

 

در ارقام ۴ فصله روز کوتاهی یا روز بلندی و همچنین پائین بودن و بالا بودن درجه حرارت زیاد مطرح نیست و این گروه از توت فرنگیها معمولا در شرایط مختلف براحتی گل می دهند.

 

● پیش رس کردن توت فرنگی:

 

 

توت فرنگی طبیعتا از میوه های نوبرانه و از اولین میوه های است که در بهار به بازار عرضه می شود. در حالت معمولی و در مناطق معتدل زمان برداشت میوه در اواخر اردیبهشت ماه تا اوایل تیر است ولی امروزه با فن آوری های خاصی می توان زمان رسیدن میوه را به جلو انداخت. به عبارت دیگر می توان با استفاده از وسائل و امکانات امروزی اقدام به پیش رس کردن و تولید توت فرنگی خارج از فصل نمود و عرضه توت فرنگی را مدت طولانی تری ادامه داد . البته هزینه های اضافی که برای پیش رس کردن ایجاد می شود به علت قیمت بیشتری که محصول نوبرانه دارد جبران خواهد شد.

 

● پیش رس کردن توت فرنگی در گلخانه:

ادامه نوشته

گل مريم

گل مريم

 

در ساليان دور يکي از مراکز توليد و عرضه گياهان دارويي به شمار مي رفت، همچنين تلاش دانشمندان ايراني براي شناسايي و معرفي گياهان دارويي بي اثر نبود. بطوريکه اسماعيليان که حدود 600 سال قدرت بلامنازعه در عرصه ايران بودنند، پايه هاي اقتصادي حکومت خود را تا حد زيادي به توليد و صدور گياهان دارويي استوار کردند بويژه در منطقه تفرش و اطراف آن هنوز هم آثار قلاع اسماعيليه و فعاليت هاي از اين دست، باقي است (5). فراتر از یک هزار سال پیش از مریم گلی به عنوان گیاهی داروئی استفاده می شده است(4).به فارسی در بعضی مناطق "مریمی" و "مریم گلی" در کتب طب سنتی و به عربی "مریمیه"، "شالبیه" و "مریمیه صغیره" نام برده می شود. به فرانسوی sauge و sauge officinale و the` de france و the` de grece و herbe sacre`e و به انگلیسی sage و garden sage و common sage گفته می شود(12).

کلمه sage از کلمه لاتین salvare به معنی رها بخش یا شفا آمده است. در گذشته بر این گمان بودنند که اگر شخصی یک گیاه sage در حیاتش داشته باشد فردی موفق و شاید فنا ناپذیر می شود(24). در قدیم مریم گلی را دوای همه دردها می دانستند و امروزه هم با تحقیقات بعمل آمده معلوم شده که این گیاه دارای خواص درمانی مهمی است که می تواند بسیاری از بیماریها را معالجه و درمان کند (13).

مردم در گذشته از این گیاه به عنوان ماده ای مدر، عامل انعقاد خون و نیز داروی ضد تعرق استفاده می کرده اند. در بسیاری از فارماکوپه ها از برگهای مریم گلی رسما به عنوان دارو یاد و خواص آن را بر شمرده است. از عصاره مریم گلی برای مداوای برخی از بیماریهای مربوط به حلق و حنجره و همچنین برای شستشوی دهان استفاده می شود.

اسانس این گیاه خاصیت ضد باکتریایی دارد و از آن در صنایع داروسازی، غذایی و همچنین در صنایع بهداشتی و آرایشی استفاده می شود (4). این گیاه از ادویجات قوی بشمار می رود. طعم آن مختصری تلخ و قابض است(10).

مصرف زیاد این گیاه مناسب نیست و تاثیر نامطلوبی در ضربان قلب خواهد داشت. همه ساله زمینهای زراعی وسیعی در شبه جزیره بالکان، روسیه، آمریکا، ایتالیا و همچنین کشورهای اروپای مرکزی برای کشت مریم گلی اختصاص می یابد(4).

مریم گلی از روزگاران کهن در مجموعه گیاهان طبی یونانی ها و رومی ها مورد شناخت و توجه خاص بوده است و ابتدا به عنوان داروی موثر برای معالجه عوارض نیش حشرات به عنوان ضد سم و همچنین داروی تونیک و مقوی برای تقویت روح و بدن و افزایش طول عمر به کار می رفته است. آثار شفابخش این گیاه در معالجه بیماری ها در کتابها و نوشته های طبیعی دانها و حکمای طب سنتی روزگاران کهن نظیر تئوفراست، فیلوسف یونانی (BC 287-372) و دیوسکوریدس، طبیب یونانی (قرن اول پس از میلاد) و پلی نی، طبیعی دان رومی (اوایل قرن اول میلاد مسیح) به تفضیل آمده است.

در دوران قرون وسطی حکمای طب سنتی اروپا از مریم گلی ضمن خواص متعددی که برای آن قایل بودند برای معالجه یبوست، وبا، سرماخوردگی و انواع تبها و اختلالات کبدی و صرع و فلج استفاده می کرده اند و در این گیاه را مقوی و مولد خون تازه و صالح می دانستند و برای تقویت عضلات و آرام کردن اعصاب تجویز می شده است.

از قرن نهم این گیاه به اروپا راه یافت و بسرعت توسعه یافت و پس از آن به چین وارد شد و در چین برای معطر کردن انواع مشروبات مورد استفاده قرار می گرفت و مصرف آن به قدری زیاد شد که در قرن هفدهم چینی ها در مقابل گرفتن هریک کیلو از برگهای خشک مریم گلی اروپایی حاضر بودند 4-3 کیلوگرم چای چینی بدهند.

در قرن شانزدهم در انگلیس قبل از اینکه چای به عنوان مشروب عمومی گرم معمول شود از برگهای مریم گلی دم کرده ، می خورند. پس از آن در 300-200 سال اخیر این گیاه به امریکا وارد شد و به عنوان ادویه عالی مورد توجه خانه دارها قرار گرفت. در حال حاضر اسانس مریم گلی برای معطر کردن و خوشبو کردن گوشتهای کنسرو و انواع سوسیس و گوشت مرغ و در عطر سازی به عنوان اسانس پایه برای مخلوط کردن با سایر اسانسها برای تهیه عطر و آب توالت مردان به کار می رود(12).

 

 

اهمیت اقتصادی:

 

 

مریم گلی 5 تا7 سال عمر می کند. از آنجایی که با گذشت سن گیاه از مقدار مواد موثره آن به طور بارزی کاسته می شود، این گیاه تا چهار سال بازدهی اقتصادی دارد(4). کشورهای اصلی عرضه کننده شامل یوگوسلاوی، یونان، آلبانی، ایتالیا، اسپانیا و شوروی است که بیشتر از طریق جمع آوری گیاهان خودرو، انجام می گیرد (7).

گیاهشناسی:

 

 

گیاهی است به ارتفاع 30 تا 60 سانتی متر و دارای ظاهر پرپشت که به حالت خودرو و در اماکن خشک یا سنگلاخی و دامنه های بایر غالب نواحی آسیا و شمال آفریقا می روید و به علت زیبایی خاصی که دارد در باغچه ها کاشته می شود(1).

 

مریم گلی دارای سه زیر گونه است که عبارتند از:

 

ادامه نوشته

گیاه عاشق

گیاه عاشق

 

http://i34.tinypic.com/2z3tpwk.jpg

 

 

گیاه عاشق

در نواحی بی آب و علف مکزیک گیاه عجیبی می روید که آن را گیاه عاشق می گویند. همان طور که انسان و حیوان عشق ورزی می کند ، این گیاه نیز عاشق می شود. گیاه عاشق بوته تیغ دار عجیبی است که همیشه در پای بوته مخصوصی می روید. اگر این گیاه را از محل خودش برداشته و پای بوته دیگری بکارند، گل های زرد رنگ آن پژمرده شده و بوته آن خشک می شود. عشق بازی این گیاه یک ماه بیشتر نیست. گل هایش به رنگ زرد تند و برگ های سبز مایل بسیاه دارد. این گیاه بعد از آن که به مرحله بلوغ رسید و به حد کافی رشد کرد ، بدور بوته گیاه دیگری که همیشه پهلویش می روید ، حلقه می زند و بعد از یک ماه از آن باز شده بحال اولش می ایستد. حال اگر قبل از رشد گیاه همان بوته مخصوصی را که گیاه زرد رنگ عاشق آن است از پهلویش جدا کنند ، بعد از چندی از فراق و دوری آن خشک شده و از بین می رود. اگر در دوران عشق بازی صحراهای خشک مکزیک را بنگریم ، در نقطه های دور از یکدیگر بوته های گیاه های عاشق را می بینیم که بدور معشوق خود حلقه زده اند.

 

منبع: مرکز مقالات کشاورزی AKE( بزرگترین وبلاگ کشاورزی ایران )